zondag 10 februari 2019

Karlshamn deel 2

Karlshamn heeft meer te bieden dan een goed aantal tweedehandswinkels. Er zijn nog andere winkels, maar dat zijn vooral de Zweedse ketens - H&M, Kappahl, Lindex, Hemtex. Voor mij is de retailmarkt vaak een saaie boel, dus je zal me er niet snel iets zien kopen. Geef mij maar de originaliteit en kwaliteit van goed gemaakte vintage kledij.


Romige pastelkleurtjes

Leuk om in rond te wandelen is een ouder stadsgedeelte met houten huizen en kasseien straatjes dat zeer fotogeniek is. Heerlijk al die romige pastelkleurtjes. Langs de kust loopt een voetgangerspad dat ik de volgende keer bij beter weer verder ga onderzoeken. Aan het begin van het pad staat het monument 'de emigranten' dat is opgedragen aan de ongeveer miljoen Zweedse emigranten die in de 19de eeuw vanuit Karlshamn de boot namen om de honger en armoede te ontvluchtten door naar Amerika te verhuizen. De man in het beeld kijkt hoopvol vooruit over zee naar zijn bestemming en zij kijkt met weemoed achterom naar haar thuisland.

Na een tijdje rondwandelen aan de kust begon het heftig te sneeuwen en kreeg ik honger dus was het tijd voor lunch en ik wist waar naartoe....

Gourmet Grön

Als vegetariër is het niet altijd gemakkelijk gezond en lekker eten te vinden. Aan pizzeria's en kebab snackbars is er nergens gebrek, maar soep of salades zijn vaak ver te zoeken. Behalve... in Gourmet Grön. Van 11u30 tot 14u kan je er heerlijk en gezond lunchen. Er is soep en 2 warme hoofdgerechten: vlees en de vegi versie. En dan is er ook nog een groot buffet met allerlei vers bereide groentjes. De setting is gezellig en ik heb er mijn buikje goed rond gegeten.

Yummie pastel

Terug in de tijd

Oude woonwijk

Schattig Zweeds

Karlshamn kust

De emigranten
En toen begon het te sneeuwen

Oudste huis van Karlshamn, nu een bank

donderdag 7 februari 2019

Karlshamn deel 1

Verandering van spijs doet eten

Zoals al eerder geschreven gaan we voor Benjamin's werk ongeveer om de 2 maanden naar Olofström. Omdat daar in de winter bijna niets te beleven is verbleven we vorige maand op aanraden van een aantal collega's in Karlshamn. Dat ligt op ongeveer 25 min rijden van Olofström en is een havenstadje (alhoewel het eerder de grootte van een dorp heeft). Best wel leuk voor mij om in een andere setting te zijn. En het is altijd plezant op verkenning te gaan in een nieuwe omgeving.


Loppisparadijs

Op voorhand had ik wat opzoekingswerk gedaan. Er waren een paar 2e-handswinkels die ik wou zien. Toevallig waren er 5 in dezelfde straat van het hotel. Gelukkig maar want in 1 winkel vond ik prachtige oude (en zware) boeken vol mooie illustraties voor 5 sek per stuk en een aantal zeer mooie handgemaakte houten potjes en schaal. Mijn 'buit' van 77 sek was zo zwaar dat ik die in het hotel moest gaan afzetten voor ik verder kon. Er was ook een grote en bomvol gepropte tweedehands boekwinkel. Je kon er amper door de gangen manoeuvreren. Spijtig genoeg waren de prijzen toch wat te hoog. Maar ik heb er oa bijgeleerd dat Suske en Wiske in het Zweeds Finn en Fiffi heten (hoe bedenken ze het?).

Zweedse Suske & Wiske

Proberen niet van de trap te vallen

Loppis buit!

donderdag 31 januari 2019

Olofström

[letterlijk betekend Olofström: Olof aan de stroming. Een viking genaamd Olof zal ooit beslist hebben op die plaats aan de rivier een nederzetting te vestigen. Zweedse plaatsnamen zijn vaak niet ingewikkeld en je moet de uitleg niet ver gaan zoeken.]

Ongeveer 1 x per maand moet Benjamin naar Olofström om de persfabriek van Volvo te gaan bezoeken. Het is 281km van hier, maar de rit duurt gemakkelijk 3 en half uur. Dat komt omdat de 2e helft vooral door de bossen gaat en je max 80 km/u mag rijden. Door de bebouwde kommen van de vele dorpjes is dat vaak maar 60 of zelfs 30 km/u.

Om hem te helpen tijd uit te sparen reis ik vaak mee en ben chauffeur van dienst. Zo kan hij in de auto op zijn laptop werken en tegen de tijd dat we aankomen heeft hij dan veel kunnen doen. De hotels in Olofström zijn eenvoudig. Eentje ligt in het 'centrum' en een ander aan de rand van een meer. Mits een kleine toeslag die we zelf betalen kan ik mee in de kamer en heb ik 's ochtend een ontbijtje.

Meestal kan ik mij goed bezig houden. In de zomer wandel ik op de vele wandelpaden in de natuurreservaten en in de winter zijn er een paar 2e-hands winkels in het nabij gelegen dorp Lönsboda waar ik kan rondneuzen.

Hier zijn een paar foto's van een meer in Olofström die ik vorige maand nam:

Kano's op het droge . te koud op het meer

Springplank in de vorm van een .... hond?

Typisch Zweeds beeld, huisje in Falun rood

dinsdag 29 januari 2019

Smorgasbord

Gisteren hoorde ik voor het eerst in het Engels de uitdrukking 'smorgasbord'. Het is een zeer typisch Zweeds woord. Eigenlijk zijn het er 2: smörgås [smeurgos] en bord [de r spreek je niet uit]. Letterlijk betekend het een (belegd) broodje en tafel. Natuurlijk zijn de rare Zweedse letters ö en å vervangen door de afgeslankte versie.

In het Engels kan het 2 betekenissen hebben:
a) Een uitgebreid buffet met verschillende warme en koude gerechten
b) Een grote en diverse collectie. Dat kan dan zowel letterlijk als figuurlijk zijn, bvb emoties of muziekstijlen.

Smörgås is 1 van de eerste Zweedse woordjes die ik leerde. Samen met fika, kaffe, kanelbulle en smultronställe [smultron is een kleine wilde aardbei en ställe is een plaats. Letterlijk betekend het 'je lievelingsplaats'].

zaterdag 5 januari 2019

Het beleefde 'loperskuchje'

Wash and wear

De afgelopen maanden heb ik mijn lopen weer wat opgevoerd. Dat helpt om de winterdepressie en de muffintop op afstand te houden. Ik loop nu ongeveer 200 km per maand. Dat wil zeggen minstens 5x per week met als resultaat dus ook elke week een volledige wastrommel gevuld met loopkledij. Vooral als ik buiten loop doe ik verschillende lagen kleren en accessoires aan. Tegenwoordig is het 3  laagjes-weer. Dwz 3 looptruitjes van verschillende dikte, loopondergoed, een thermo loopbroek, langere loopkousen, een beanie, handschoenen en een bandana.

Mijn wekelijkse duurloop doe ik meestal op de loopband. Het is handig om ruimte rond je te hebben om drankflessen, handdoek, papieren zakdoeken, de occasionele energiegel en reserve t-shirt kwijt te kunnen. En tegenwoordig kijk ik ook naar een op voorhand gedownloade film om de eentonigheid wat te doorbreken. Want 2 uur naar de op- en afrijdende auto's op de parking kijken is niet echt stimulerend voor de hersenen. Mijn duurloop variëert van 15 tot 20 km. Na een uurtje verander ik graag van loop t-shirt want ik ben een enorme zweter.

Het beleefde lopers kuchje

Omdat de winter tot nu toe redelijk zacht is - rond de 4 graden overdag - zijn de laatste weken veel mensen op de been. Goede voornemens zeker? De kerst- en nieuwjaars-kilootjes eraf werken? Dat is een probleem dat wij niet hebben. Een probleem dat ik wel heb is het ontwijken van wandelaars. Wanneer je elkaar tegemoet komt kan je oogcontact maken en meestal zijn ze snel genoeg om met hun hond/loopstokken/kinderwagen/2,5 kinderen plaats te maken. Moeilijker is het wanneer je in dezelfde richting gaat. Meestal loop ik rustig op het bospad, daardoor loop ik niet als een hyperventilerende neushoorn door het bos te stampen. En dan gebeurt het wel dat mensen mij niet horen aankomen. Ook de gedomesticeerde viervoetige 'bewaker' is al meermaals van mij geschrokken.

Dus zijn er kleine trucjes die ik gebruik om mijn komst aan te kondigen, zijnde: extra slepen met een voet om lawaai te maken met steentjes of eens beleefd kuchen. Als de persoon in kwestie naar muziek aan het luisteren is, aan de telefoon hangt of geen sensorische zintuigen heeft dan jaag je hen de stuipen op het lijf. Voor een fractie van een seconde denken ze dan dat ze worden aangevallen door een eland ofzo... Ik probeer altijd met een boogje rond hen te lopen - niet altijd gemakkelijk als ze in het midden van het pad lopen - om mogelijk karate reflexen te vermijden. En je weet ook nooit of iemand een flesje pepperspray paraat heeft. Maar er is hier bijna geen criminaliteit, dus voorlopig zit dat er niet aan te komen.

maandag 31 december 2018

Hier moeten we terugkomen!

De afgelopen jaren hebben we al heel wat van de wereld gezien en dan verruim je niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk je horizon. Dat bleek maar weer eens toen we op een avond heerlijk aan het tafelen waren op het strand van Bang Sak tijdens onze afgelopen vakantie in Thailand.

Naast ons zat een ouder Duits koppel. Ik schatte hen achteraan in de zestig. Alhoewel het niet mijn bedoeling was hen af te luisteren kon ik wel het volgende gesprek volgen:
Na hun maaltijd bracht de ober hen een schaaltje fruit:
De vrouw van het koppel: 'We did not order this.' (we hebben dit niet besteld)
De ober: 'This is from us to you' (m.a.w. het is van het huis)
Waarop de vrouw daarna tegen haar man in het Duits zei: 'hier moeten we terugkomen!'

Ik moest toen heel hard mijn best toen om niet te hard te lachen. Uit haar opmerking mocht ik afleiden dat het hun allereerste avond ooit was in Thailand. Je krijgt namelijk in elk restaurant, na elke maaltijd een bordje fruit. Meestal ananas en watermeloen maar soms ook passievruchten en lychees. Ik denk dat ik in de 2 weken Thailand mijn eigen gewicht in ananas heb opgegeten: bij het ontbijt, na de lunch en na het avondeten. Op den duur komt het je oren uit. Gelukkig is ananas zeer goed voor de vetverbranding.

Voorrecht

De ervaring met het Duitse koppel deed me maar weer eens beseffen dat het een groot voorrecht is veel van de wereld te kunnen zien op onze leeftijd, tijdens ons 'actieve' leven en dat we niet moeten wachten tot we met pensioen zijn om van het leven te kunnen genieten. 

En het is ook plezant veel talen te kunnen. Dan kan je stiekem veel verstaan van wat er rond je wordt gezegd. Alhoewel dat soms ook een nadeel is. Er waren heel wat Fransen in het hotel en spijtig genoeg clusteren die allemaal samen omdat ze anders niemand hebben om mee te praten (ze kunnen geen andere taal dan Frans). Als je ligbed op het strand dan tussen Duitsers en Fransen is krijg je een 'overload' aan onnozele prietpraat. En de stank van Franse sigaretten moet je ook maar over je laten komen. Want dat is na petanque spelen blijkbaar nog altijd hun geliefkoosde vorm van ontspanning.

Making romance

Veel leuker was het met de plaatselijke mensen te keuvelen. In een bar op het strand vertelde een Thai ons dat hij houdt van het simpele leven. Hij was al 8 jaar vegetariër en als hij miljonair zou worden was zijn plan het stukje grond dat hij huurde te kopen en er helemaal niets aan te veranderen. Behalve dan een groente-tuintje aanleggen achter de bar. Om te ontspannen vist hij af en toe op het strand. Zijn vriend was net bezig met het vissen op pijlstaartroggen. Wanneer het donker is komen die naar het ondiepe van het strand om 'making romance' te doen onder het zand. Zo leer je nog eens wat. Dus geen avondwandelingen op blote voeten meer in het water.

Tsunami 2004

Als je de tijd neemt om met de mensen te praten kom je heel veel persoonlijke dingen te weten. Vaak ook heel droevig. Voor het hotel waren een paar winkeltjes en in 1 van die winkeltjes ontmoette ik een Nepalees die al 25 jaar in Thailand woont. In 2004 heeft hij de tsunami meegemaakt. Zijn vrouw en 3 jarige dochter waren toen gelukkig op familiebezoek in Nepal. Hijzelf heeft ook veel geluk gehad en was net in het hoger gelegen Phuket toen de golf over het strand kwam.  Hij had vroeg de bus genomen om extra stof te kopen want hij had net een bestelling gekregen om kleren te maken voor een Zweedse familie . Die mensen hebben zijn leven gered maar zijn zelf verdronken. In totaal 14 leden - waaronder ook 3 kleine kinderen - van een familie die elk jaar rond die tijd met vakantie ging in hetzelfde hotel.  Tot een week later hebben ze hun lichamen nog gevonden in de jungle. Herkenning deden ze op basis van kleren en juwelen die ze droegen. 
In het Ban Nam Kham tsunami centrum ten noorden van Khao Lak liggen nog steeds lijken begraven die nooit zijn geïdentificeerd of opgeëist. Dat doet je er dan weer eens goed over nadenken hoe dankbaar je mag zijn voor elke dag van leven.

Rubberplantages

Op een ochtend hebben we met een gids van het hotel een fietstocht gemaakt naar watervallen in de buurt. Onderweg kwamen we veel rubberplantages tegen. Rubber is dan ook een belangrijk exportproduct. Toch mag je al het werk die erbij komt kijken niet onderschatten.

Onze gids Sao vertelde ons dat zijn moeder ook een aantal bomen heeft en 's nacht opstaat  om inkervingen te maken in de boom. Die 'bloedt' dan en geeft zijn vocht af dat wordt opgevangen in een bakje.  De opbrengst van een liter rubber is 16 Thai bath, dat is nog geen halve euro. Daar kunnen we eens over nadenken als we op onze Nike of Adidas sportsloefkes rondlopen.

Aan de watervallen met onze rubberen sportsloefkes aan

zondag 30 december 2018

Het simpele leven

Cocktails 
à volonté
? Daar doe ik niet aan mee

Denk nu niet omdat de vorige blog over Mojito nummer 1 ging dat ik de hele vakantie niets anders heb gedaan dan cocktails gedronken. Mijn quota was 1 dag 1 cocktail de volgende dag geen. Maar dat heb ik niet gehaald. Ik heb soms 2 dagen na elkaar geen cocktail gedronken. Aan de prijzen zal het niet gelegen hebben: tussen 100 en 150 thb voor een cocktail (2,5 a 4 euro).

Smoothies gaan smooth binnen

Een smoothie smaakte me gewoon even veel of zelfs nog beter. Na een paar dagen hadden we de perfecte mix gevonden. Je kon overal naar keuze zelf je vers fruit laten mixen. Mango, passievrucht, appelsien kwam absoluut op nummer 1. Mijn nummer 2 was aardbei, appelsien en banaan al dan niet met limoen, afhankelijk van mijn stemming die dag. Zo simpel is het strandleven in Thailand. Onze enige zorgen waren; op welke strandstoel leg ik mijn handdoek neer en waar gaan we vanavond eten?

Gluten verbod

Doordat ik mezelf sinds enige maanden een glutenverbod heb opgelegd waren veel keuzes snel gemaakt. Op een menukaart kan je meteen hele secties overslagen en van het ontbijtbuffet blijft ook maar 1/3 over. Geen brood, ontbijtkoeken, taartjes, muesli, cornflakes, pannenkoeken, wafels,... En als je dierlijke producten ook wil vermijden zijn bacon, worstjes, kaas, salami en ham ook geen optie. Gelukkig is een Aziatisch ontbijtbuffet veel uitgebreider dan een Europees en staan er veel warme gerechten op het menu. Dus voor mij was het elke ochtend (middag en avond) aardappelen in alle mogelijke vormen en gekookte of gebakken rijst met warme gekookte groenten.
Slechts 1 dag heb ik bij het ontbijtbuffet een stukje bananencake gegeten, 's middags de helft van een klein zakje chips en 's avonds gefrituurde bananen. Dat was teveel van het 'goede'. Het gevolg was een 6 maanden zwangerschapsbuik bij het slapen gaan en hevige krampen. Mijn lesje weeral geleerd.

Running

Een groot voordeel van zo'n beperkt dieet is dat ik voor de eerste keer niet ben bijgekomen tijdens verlof. Het heeft ook wel geholpen dat we bijna elke dag in de gym minstens een uurtje in de weer waren. In totaal 114 km gelopen over 14 dagen vakantie. Het lopen ging om de een of andere reden heel goed bij mij. Ik zat goed in mijn vel. Mijn hartslag was veel trager waardoor ik sneller kon lopen. En ondanks de warmte ging zelfs het lopen op het strand goed.

On the beach

Lopen op het strand hoort erbij tijdens vakantie. Ook al is dat soms lastig als het strand niet vlak is. Het Bang Sak-strand waar we verbleven ging over in het Pak Weep-strand en vervolgens het White beach-strand. Kilometers onbeperkt strand, afhankelijk van het getijde. Tegen half 5 was de zon genoeg gezakt om buiten zonder een zonneslag te kunnen lopen. Dus trok ik erop uit richting Robinson hotel, waar we 2 jaar geleden verbleven toen het nog het Pullman hotel was. Na een paar kilometer moest ik via een omgelegde palmboom een stukje water over en dat ging zonder incidenten. Veel mensen waren er niet op het komende stuk strand. Ook voor een paar kilometer maar een paar kleine restaurants en resorts maar vooral veel oerwoud langs de kust. Heerlijk. Na 5,3 km lopen kocht ik aan een restaurant een flesje water en kon ik gebruik maken van de sanitaire voorzieningen voor 20 thb (0,5 euro). En toen besloot ik terug te lopen omdat het daglicht begon weg te gaan en ik Benjamin niet ongerust wou maken. Een goede keuze, want de zon ging snel onder...

The sky is on fire

Als beloning voor mijn inspanning had ik de meest spectaculaire zonsondergang van heel onze vakantie. Het oversteken van de palmboom in het donker verliep deze keer niet zo goed. Verlies van evenwicht, plons in het (gelukkig ondiepe en propere) water en als gevolg dan toch nog natte loopschoenen. Ai, de zandkant opgeklauterd en 'squash squash' de laatste kilometers ingezet. Over het asfalt en via kleine restaurantjes met de vleermuizen boven mijn hoofd en het geluid van de Andaman zee aan mijn linkerkant. Dankbaar voor weer een mooie dag.

Geen TV nodig

vrijdag 28 december 2018

Met de voetjes in het zand op het strand

De verlossing

Voor wie de vorige blog gelezen heeft, we zijn uiteraard uiteindelijk van het vliegtuig geraakt. Alhoewel ik me elke vakantie bij het zien van de massale zwaarlijvige westerse toeristen op het strand afvraag hoe ze überhaupt 1) in een vliegtuigstoel geraken 2) het daar 15u in uithouden zonder verlies van cruciale bloedtoevoer 3) eruit geraken zonder laserbranders en interventie van de plaatselijke brandweer. Ik voel me met mijn 60 kg al zeer ongemakkelijk op een vliegtuig, hoe moet dat dan als je 160 kg weegt? En stel je voor dat je naast zo iemand zit - en jij zit aan het raam. Dan ben je toch levend gevangen?
En nog zo iets (een puntje van discussie tussen B en mij tijdens deze reis); hoe komt het dat ik moet bijbetalen als mijn valies 4 kg te veel weegt, en iemand met extreme zwaarlijvigheid niet moet bijbetalen voor zijn extra lichaamsgewicht? Blijkbaar een onderwerp waar ook politici en luchtvaartmaatschappijen voorlopig niet uit geraken. Maar laten we het 'licht' houden...

Kruissnelheid

Onze drie uur vertraging werd herleid naar 2,5u omdat de piloten op volle snelheid naar Phuket zijn gevlogen na onze technische interventie. Maar zelfs aan ongeveer 1.000 km/u is 9.003 km nog een hele afstand. Ter info: de omtrek van de aarde op haar breedste punt, dus aan de evenaar, is 40.075 km.

Mojito nr 1

Bij landing was het al 17u, tegen dat we in het hotel waren - dat het verste in het aanbod van Khao Lak is, dus met de nodige tussenstoppen voor andere hotels - ingecheckt en valiezen in de kamer gedropt was het al 21u30. Ik was het punt van de scheurende honger al meermaals gepasseerd. Maar na een Mojito en een lekker Thais gerecht waren al die zorgen vergeten. En dat met de voetjes in het zand op het strand...
De vakantie kon beginnen.

Sfeervolle nachtverlichting van het hotel

Lagom

De eerste ochtend op vakantie is altijd best spannend! Hoe ziet het strand eruit bij daglicht? Wat is er allemaal te krijgen aan het ontbijtbuffet? Hoeveel restaurantjes zijn er in de buurt? Wat is de temperatuur van het zwembadwater? De antwoorden op die vragen waren fantastisch/ meer dan genoeg/meer dan genoeg/meer dan genoeg. Oftewel 'lagom' op zijn Zweeds gezegd.

Beachbar naast hotel
Alles is goed

Hangmat leestijd
Spieter, spatter, spetter

dinsdag 25 december 2018

Ready for take off?

En we zijn weer terug!

Na twee weekjes Thailand zijn onze zonnebatterijtjes genoeg opgeladen om de rest van de Zweedse winter aan te kunnen. Alhoewel we echt niet mogen klagen over deze winter. Vandaag was het 5 graden en bijna geen wind. We hebben langs de zee een wandeling gemaakt en ik moest zelfs mijn muts en handschoenen uitdoen omdat ik het te warm had. En omdat het een heldere dag was hadden we zonlicht tot bijna half 4.

Slechte start

Het was alweer de 6e keer dat we naar Thailand gingen. Deze keer naar Khao Lak (daar waren we 2 jaar geleden ook al). Onze reis is zeer slecht begonnen. We waren nog maar pas opgestegen en kregen een Zweedse mededeling over de speaker, waar we niet veel van verstonden - typisch op een vliegtuig. Om eerlijk te zijn besteed ik meestal niet veel aandacht aan de mededelingen tijdens een vlucht, vaak gaat dat over de veiligheidsprocedures (waar je in geval van een echte crash niets aan hebt) of over het taksvrije shoppen dat je aan boord kan doen.


Retour

Toen ik op mijn tv-scherm zag dat ons vliegtuig ineens van richting was veranderd en weer naar Gothenburg aan het vliegen was, begon ik toch wel ongerust te worden. Toen een steward passeerde sloegen we hem aan de haak en vroegen om een uitleg. Blijkbaar was er een waterklep stuk waardoor er geen water in de wc's was en moesten we terugvliegen om die te laten maken. Raar, want de wc's op een vliegtuig worden met luchtdruk leeggezogen en niet door water door te trekken. Water is er alleen om je handen te wassen. 'Misschien is er meer aan de hand', opperde Benjamin, 'en zeggen ze dat om ons kalm te houden'. Oh great, we're all going to crash and die....

Onze vlucht zou sowieso 11u duren. En als er iets is waar ik een hekel aan heb zijn het lange vluchten  in een oncomfortabele, rechtopstaande stoel met veel te weinig beenruimte in een kleine, stinkende, lawaaierige cabine. Ik kan ook geen minuut slapen op een vliegtuig - eigenlijk nergens anders dan in een bed. Zelfs een lichte slaappil heeft geen effect op mij. Dus toen ik het vliegtuig zag terugkeren zonk de moed me in de schoenen. Na het landen mochten we gelukkig op het vliegtuig blijven en moesten we wachten op een technieker en toen die zijn werk had gedaan konden we met 3 uur vertraging aan de 2e poging beginnen.

Klep houden

Gelukkig werkten toen alle kleppen. Als compensatie en misschien ook wel om ervoor te zorgen dat wij onze 'klep' zouden toe houden, mochten we gratis van het entertainment systeem gebruik maken (films en muziek) en was ons drankje bij het eten gratis. Dat eten kregen we trouwens om half 2 's nachts. Ik had dringend nood aan wat calorieën want had die dag een duurloop van 15 km gedaan (om moe te zijn en misschien te kunnen slapen op het vliegtuig) en  veel te weinig gegeten (vanwege stress). Maar een vliegtuigmaaltijd is niet echt gourmet, dus na een uur of twee had ik weer een scheurende honger. Mentaal heb ik toen mezelf een schop onder de kont gegeven en de zeer belangrijke nota gemaakt om in het vervolg bij een lange vlucht snacks mee te nemen.


Belangrijkste maaltijd van de dag

Op de een of andere manier ben ik de komende 8 uren doorgekomen tot het tijd was voor het ontbijt. Daar keek ik zoooooo naar uit. Ik had zo'n honger dat ik m'n mini kussen wel had kunnen opeten. In de ontbijtbox zat 100 ml appelsiensap, 5 blokjes fruit, 4 vierkante centimeter kaas en hesp en een blaadje sla. In totaal 189 kcal? Om maar wat te zeggen. De broodjes kwamen een paar keer voorbij aan een torpedosnelheid. Je moet goed uitgeslapen zijn om iets te krijgen van de voorbijstuivende stewardessen. Ik had een glutenvrij ontbijt besteld - geen broodjes voor mij - dus vroeg of ik nog een glutenvrije cracker of iets dergelijks kon krijgen. Ah ja, ze dacht dat er nog wel crackers waren. Een kwartier later kwam ze langs met 1 glutenvrije cracker, 50 kcal? Oh boy, mijn dekentje wou ik toen ook in mijn mond proppen.

maandag 3 december 2018

Yoga in de wachtzaal van de dokter

Het leventje gaat hier verder. Ondertussen zijn er alweer een paar bezoeken aan de Vårdcentral gepasseerd. Altijd een belevenis die veel stof tot schrijven oplevert.

Elke keer dat ik ga moet ik heel mijn uitleg opnieuw doen aan een andere persoon. De laatste keer was het zelfs geen dokter maar een verpleegster en eentje in opleiding. Toen ik zei dat ik spijsverteringsproblemen heb en veel van mijn voeding niet opgenomen word door mijn lichaam was de fantastische raad van het stagiaire'ke dat ik meer moet kauwen op mijn eten. Dat zijn zo van die momenten dat je vurig wenst over superkrachten te beschikken die idiote mensen naar de maan kan laseren.

Een vingerprik later kreeg ik te horen dat de dokter mij over een maand zou zien (dat is ondertussen nog niet gebeurd) en dat ik een nummertje moest nemen om in het lab nog eens bloed te laten nemen. (Ik denk dat ik al 5 keer bloed heb gegeven op 2 maanden tijd) Dus daar zat ik dan in de wachtzaal met mijn nummerke en kokende frustraties. Op de tv in de wachtzaal speelde een film over yoga die je vanop je stoel kan doen. Met mijn ver van Zen gemoedstoestand had ik veel zin de tv uit het raam te kieperen laat staan yoga poses aan te nemen. Na een half uur wachten kwam de receptioniste vragen op wat ik aan het wachten was. En informeerde me toen dat het labo al een kwartier gesloten was.

Innerlijk volgde er een vulkaanuitbarsting en op weg naar huis had ik veel zin om mijn stuur op te eten. Gelukkig zijn de autoramen geluiddicht zodat mijn kreten niet in heel Torslanda te horen waren.

donderdag 8 november 2018

Excuses aanbieden

Ik heb op de Zweedse radio het meest absurde 'weetje' gehoord. Volgens onderzoek bieden Zweedse vrouwen in het algemeen sneller hun excuses aan, tot 5 x per dag. Een Zweedse man zal naar verluid ongeveer 3 x per dag sorry zeggen.

Wel, daar heb ik zo mijn twijfels over. In de 3,5 jaar dat we hier nu wonen heb ik heel zelden een Zweed sorry horen zeggen. Misschien doen ze dat tegenover familie en vrienden, maar zeker niet gemakkelijk tegen vreemden, ook niet als die er recht op hebben. Om een voorbeeldje te geven; ik heb al ontelbare keren tegen een kassierster moeten zeggen dat een product te duur is gescand (soms ook pas gezien na betaling - ik kijk altijd mijn kassatickets na) en ik krijg dan wel mijn geld terug, maar eerder met een zucht en nooit met een sorry. En er wordt dan ook nooit iets gedaan om de prijs wel aan de passen voor andere klanten. Blijkbaar steekt het niet zo nauw of iets nu wel of niet in de promo staat.

Een ander voorbeeldje, onlangs moest ik een antibiotica kuur nemen (iets wat ik de laatste 30 jaar van mijn leven heb proberen vermijden). Toen mijn probleem na de kuur nog niet weg was kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk de verkeerde antibiotica voorgeschreven heb gekregen en dat ik opnieuw een test moet laten doen om de 'juiste' bacterie te kunnen identificeren. Amai, mijn klak. Denk je dat ik een 'sorry' te horen kreeg? Dat woord staat niet in de Zweedse medische woordenboek.

dinsdag 6 november 2018

SN Airlines fotowedstrijd

Voor degenen onder jullie die in November met een SN Airlines vlucht vliegen, neem eens een kijkje in het tijdschrift aan boord en je zal op blz 122 een foto van mij tegenkomen. Het is al de 3e keer dat ik mee mag doen aan een fotowedstrijd van SN Airlines, en het is alweer de 3e keer dat ik runners-up ben. Als je wint krijg je een vliegticket binnen Europa naar keuze gratis.

Mijn foto is die van de blauwe molen en het houten hotel in Spa, Francorchamps genomen toen we eens een weekendje in het land waren voor een trailloop in Xhoffraix. Om mee te doen aan de wedstrijd moet je je foto's op instagram met #brusselsairlinestravel taggen. Natuurlijk wel de foto's van bestemmingen waar je naartoe bent gegaan met een vlucht van SN.

Misschien dat ik de 4e keer meer geluk heb....

Voor de digitale versie van het tijdschrift kan je HIER klikken.

vrijdag 2 november 2018

DNA test

Een paar weken geleden hebben we een DNA test laten doen. Heel gemakkelijk: je besteld een setje online. Daarin zitten wattenstaafjes, die je langs de binnenkant van je mond (elke wang 1x) moet strijken en terugsturen in een speciale verpakking.

De reden van deze test is dat we wel eens curieus waren naar onze Etnische achtergrond. Benjamin ziet er zeer zuiders uit, dus ik dacht altijd aan Italiaanse of zelfs Romeinse voorouders. Een van mijn grootouders was Hongaarse, dus dat moest ook uit de test blijken.

Wel, een aantal van onze vermoedens waren juist, maar zeker niet alle. Dit is mijn uitslag:


Vikingbloed

Mijn Hongaarse achtergrond maakt maar 20,1% van mij uit. Noord-en West-Europa doelt op de regio Duitsland, België, Frankrijk, dus dat is geen verrassing. Maar 40% Scandinavisch? Dus dan ben ik hier toch op mijn plaats. Grappig dat ik hier nu toevallig ook naar ben verhuisd. En nu begrijp ik ook veel beter waarom iedereen hier denkt dat ik een Zweedse ben. In zekere zin ben ik dat ook voor een groot deel. En dan die 14% Engels, waar komt dat vandaan? Wat hebben mijn voorouders allemaal uitgestoken?

William Wallace

En Benjamin zorgde ook voor een aantal verrassingen. Die Italiaanse invloed is er maar voor 5%. En een deel (40,5%) van hem is West-Europees, wat logisch is. 1% van hem is Fins (watte?!) Maar hij is voor de HELFT van Ierse/Schotse/Welshe origine! Ik ben met een halve Ier getrouwd! Dat verklaart waarom hij zo graag Ierse koffie drinkt......


https://www.myheritage.com

donderdag 18 oktober 2018

Voorzorgsmaatregelen tegen mogelijke bijwerkingen

Gisteren zat er een brief van de dokter in de bus. Redelijk rechttoe rechtaan (zoals we dat gewoon zijn), een paar regeltjes om te zeggen dat uit mijn urineonderzoek (het eerste of het tweede?) blijkt dat ik een blaasontsteking heb en daarvoor antibiotica moet nemen. Dus ipv dat er iets scheelt met mijn darmen heb ik nu een probleem met mijn blaas. Waar ik trouwens nog niets van gevoeld heb. We zullen de dokters maar vertrouwen zeker?

Elektronisch voorschrift

Dus ik braaf naar de apotheek voor het desbetreffende medicijn. Het 'voorschrift' van de dokter zit in een databank en je kan bij elke apotheek terecht om het af te halen, mits je je identiteitskaart voorlegt. Het heeft effe geduurd eer ik dat doorhad. De winkelbediende vroeg me welk merk van antibiotica ik wou.... alsof ik elke maand een blaasontsteking heb en ondertussen alle merken heb getest en met elkaar kan vergelijken. Het gaat hier toch niet over shampoo of yoghurt hé.

Bijwerkingen

Toen vroeg ze ook nog:
'Wil je het 'bijhorende' middel tegen darmpijn, want het medicijn kan je darmen overhoop halen' (en dat hebben we nu net nodig).
'Euh, of ik dat wil? Hoe kan ik dat weten, ik ben toch geen dokter?'
'Ja, sommige mensen krijgen buikpijn van dit middel. Maar niet iedereen.'
'Ik kom een medicijn ophalen om een ontsteking weg te nemen, niet om andere aandoeningen te krijgen'.
'En ben je allergisch voor enige bestanddelen van het medicijn?' (zijn ze wettelijk verplicht die vraag te stellen om achteraf geen aansprakelijkheid te hebben?)
'Dat weet ik niet (zie ik eruit als een chemicus?), ik mag hopen van niet, we zullen het snel genoeg weten hé.'
En moest het antwoord op die vraag 'ja' zijn, zou ik daar dan zijn om het te kopen? 'Ja, ik ben allergisch, maar geef het mij toch maar want mijn laatste Anafylactische shock is alweer een tijdje geleden'.

Misschien ligt het aan mij, maar ik werd zeer slecht gezind van de hele situatie. Wat een idiote conversatie! Ik weet dat Zweden erg staan op het hebben van een eigen mening en rechten, maar sommige zaken laat je toch beter aan de specialisten over? Waarom ga je dan naar een dokter als je toch aan zelfmedicatie kan doen. Als je auto een herstelling nodig heeft ga je er toch ook niet eerst eens over nadenken of het niet op een andere manier kan?

Te veel opties zijn niet goed voor mij en zeker niet op gezondheidsgebied. En zouden ze niet beter de antibiotica aanpassen zodat er überhaupt geen bijwerkingen zijn ipv er automatisch een ander doosje bij te geven, just in case? Je zou toch ook niet graag een brandblusser van de garagist krijgen na een herstel aan je wagen, voor het geval er achteraf iets in brand vliegt? 'De kans is klein, maar bij sommigen gebeurd het, dus je weet maar nooit'....

maandag 15 oktober 2018

Dokter Irina

Achter mijn rug

Vorige week dinsdag had ik het geweldige genoegen (sarcastisch bedoeld) om weeral naar de Vårdcentral te gaan, deze keer voor een rectaal onderzoek. Ik ga hier niet te veel in detail gaan maar laat ons zeggen dat er leukere dingen zijn dan met je blote kont naar de deur van de gang te liggen terwijl de dokter en verpleegster een paar keer binnen- en buitenlopen. Gefluister tussen de twee vlak voor het onderzoek is ook niet goed voor het vertrouwen, want ik had sterk de indruk dat ze niet goed wisten waar ze mee bezig waren. Kortom, het onderzoek is mislukt. Maar het voordeel (ook sarcastisch bedoeld) is dat ik binnenkort naar het ziekenhuis mag voor een volledig darmonderzoek. Hopelijk weten ze daar beter waar ze mee bezig zijn.

Dokter Irina

De dokter van het onderzoek was niet dokter Hippie van de vorige keer. Irina is geen Zweedse en kan ook geen Engels. Ze sprak Zweeds met een zeer sterk Oost-Europees accent en ik verstond amper waar ze het over had. Met als resultaat dat de communicatie niet zo vlot ging. En ik me gefrustreerd en ontevreden voelde tegen de tijd dat ik naar huis ging.

Ohlala frallala

Uit mijn bloedonderzoek van de vorige keer blijkt dat ik geen glutenintolerantie heb. Toen ze dat zei viel ik bijna van mijn stoel. Ik had toen 5 weken alle voeding met gluten gelaten en voelde me al een stuk beter dus was ik er 100% van overtuigd dat ik het probleem gevonden had. Uit woede en frustratie heb ik bij het thuiskomen een fralla (rond broodje) bij mijn soep gegeten en ohlala, mijn verteringssysteem zal het geweten hebben. Een uur later was ik in de gym mijn 10k op de loopband aan het doen en ik had weer de oude stekende pijn in de maag die maar niet over ging. Tegen de avond was mijn buik gezwollen tot het formaat van een 6 maanden zwangerschap. En 2 nachten op rij moest ik weer met mijn buik op mijn eigen vuisten liggen om de pijn dragelijk te maken. Ik kon er amper door slapen.

2 voor de prijs van 1

Na al die pijn heb ik opnieuw naar de Vårdcentral gebeld om mijn verhaal te doen (en dit is ook telkens met een andere persoon). De dag erna moest ik terug voor een nieuw urineonderzoek en bloedopname, wat ik raar vond aangezien ik dat dinsdag al had laten doen. Twee keer op een week je bloed laten nemen, is dat niet wat veel? Ook naar Zweedse normen? Maar wat kan een mens meer doen dan meegaan in het proces en hopen dat er iets goed uit komt?