Knopen doorhakken

Oef, de beslissing is genomen. We hebben een huis gevonden! In Hällsvik, vlak bij de zee. Een grote supermarkt, winkels, gym en een busknooppunt liggen op slecht 3km afstand. En dat is van groot belang in de wintermaanden! Zodat ik met mijn fiets toch nog ergens geraak. Mijn rijschool blijft ook op fietsafstand (5,5km).

De eigenaars Anders en Jessica zijn super lieve mensen en het klikte meteen. Ze hebben ook dezelfde interesses als wij (joggen, watersport, natuur...). Hun huis is volledig gerenoveerd en in de stijl die we graag zien. Op de koop toe mogen we hun vakantiehuis in Lysekil met kajaks en windsurfgerief gebruiken. Dus het wordt een mooie Zweedse zomer!

Huizenjacht

En de huizenjacht gaat nog steeds verder. Tot vandaag begon het meer en meer te lijken op de jacht naar een zeldzame sneeuwpanter. Via het agentschap dat ons aan een woonst zou moeten helpen hebben we slechts 3 huizen gaan bekijken (waarvan eentje dan ook nog door mij gevonden op internet en bij hen onder de aandacht geschoven).

Gelukkig is er dit verlengd weekend wat schot in de zaak gekomen. Onze huisbazin Karin is vanuit de USA in actie geschoten voor ons en heeft een advertentie op het lokaal buurtbewonersforum van Torslanda geplaatst. Daar hebben we al verschillende reacties op gekregen en vanmiddag zijn we naar een huis gaan kijken op 200 meter van hier. Het boterde niet meteen met de huisbaas. Hij wist ons budget via Karin en probeerde het onderste uit de kast te halen. Gelukkig stond zijn huis ons meer aan dan hem en dat is uiteindelijk het belangrijkste. We hoeven niet met hem samen te wonen hé.

Laat ons hopen dat we dit hoofdstuk snel kunnen afsluiten want de tijd begint nu wel te korten... Tegen 15 Juni moeten we iets gevonden hebben want dan gaan we 10 dagen naar Toscane. En eind Juni moeten we uit dit huis. Spannend!

What goes up must come down

We zijn de dag na de halve marathon. Ondertussen hebben we al veel gegeten en gedronken (water) en goed geslapen, want het was nodig de batterijtjes weer op te laden.

Na weken van kwakkelweer en een aantal dagen regen en grijze mist was het gisteren ineens schitterend lenteweer - ietsje te warm en te veel zon om optimaal te kunnen lopen. De sfeer zat er in Göteborg goed in en een gratis tram bracht ons in de buurt van Slottskogen park, waar we zeker niet de enigen waren. Twintig minuten voor de start moesten we ons nog een weg banen naar de Volvo startgroep die wel voor de helft uit Chinezen leek te bestaan. Er was ook een Gentse delegatie van 15 lopers en een fotograaf waar we toevallig middenin stonden bij het aanschuiven. Wel leuk om opeens Vlaams te horen.

Na een opwarmingssessie, aangegeven door 3 fitnesscoaches, en flink aan meegedaan door heel de startgroep, begon de race. De Volvo pacers stonden op de eerste rij en het duurde een paar minuten voor we die hadden ingehaald. Eigenlijk heb ik vanaf het begin te hard gelopen om bij hen te geraken. De eerste kilometers gingen goed en ik dacht 'als ik me zo blijf voelen ga ik mijn doel halen!'. Het tempo van 10,6 km/u voelde trager aan dan tijdens mijn trainingen. Maar dan... na een 5 tal kilometers (mijn tijd 27 min 38 sec) de eerste brug waar we over moesten en dat was toch wel even naar adem happen. Gelukkig kwam erna de afdaling *because what goes up must come down* en toen kon ik weer wat adem halen.

Om de 2km was er waterbevoorrading en Benjamin bleef heel de wedstrijd in de weer om mijn flesje bij te vullen en mij dan te komen aanreiken zodat ik steeds kon blijven lopen en geen tijd verloor. Mijn neus zal heel de wedstijd dicht dus naast water aangeven had ik ook regelmatig een zakdoek nodig - ik heb Benjamin zeker zijn bezigheid geven.

Rond kilometer 10 begon ik het lastig te krijgen. Ik voelde me oververhit en tussen de lopers door je weg zoeken kostte ook veel energie. Ik liep toen nog steeds goed op schema. 55 min 37 sec. Rond kilometer 12 moest ik iets trager lopen waardoor de pacers voor de 2 u langzaam op ons begonnen uit te lopen 'daar gaat mijn tijd' dacht ik. Rond kilometer 14 moesten we brug 2 over en ik voelde me zo duizelig dat ik me had voorgenomen op de brug te wandelen, maar toen ik eraan kwam was de helling nog net te doen en ben ik toch langzaam naar boven gelopen. Boven op de brug kon ik de blauwe vlaggetjes van de Volvo pacers nog zien. De helling naar beneden was zalig en duurde lang en toen heb ik me gewoon naar beneden laten gaan. In de afdeling passeerde ik kilometerpunt 15 aan 1u en 25 minuten en 24 seconden. Maar een paar seconden boven mijn droomtijd.

Göteborg is geen vlakke stad. Integendeel, nogal heuvelachtig en dat heb ik gisteren zeer goed ondervonden. De kilometers tussen 15 en 20 waren het lastigste en toen heb ik heel wat trager moeten lopen. Er stonden enorm veel supporters langs de weg. Vooral Avenyn - de hoofdstraat die loopt van de haven tot aan het Kunstmuseum was langs beide zijden volgepropt met toeschouwers. Veel heb ik er niet van kunnen genieten want ik liep ondertussen op een soort automatische piloot en hoopte alleen maar dat ik niet zou flauwvallen. Tussen km 19 en 20 heb ik zelfs eventjes moeten wandelen.

De laatste kilometer in Slottskogen was eindeloos en natuurlijk zat er ook nog een heuveltje bij. Na elke bocht dacht ik dat we er bijna waren, maar neen dus. Op de een of andere manier kon ik toch nog dat beetje energie vinden om te versnellen, ik wou er gewoon vanaf zijn. Finish op 2u 5 min en 17 seconden. Mijn PB tot nu toe. Een banaan, Kexkoekje en wat sportdrank smaakten heerlijk. De 2u zal niet voor deze maand zijn, maar ik geef de moed niet op! Ik ben blij samen met Benjamin een halve marathon gelopen te hebben en het was een leuke ervaring (op het bijna-van-mijn-stokje-gaan na dan). Gisteren was zeker niet mijn laatste halve marathon. Wanneer de volgende eraan komt, lees je later!

PS Foto's van je genomen al lopend zijn nooit flatterend, want de zwaartekracht is niet direct je beste vriend en haalt rare truken uit met je vetmassa's. Dus van alle foto's van me genomen is de bovenste de minst schokkende.

Göteborgs varvet

Zaterdag is het zover, Göteborg's halve marathon. Na maanden van training is de dag bijna aangebroken. Alleen al eraan denken maakt mij super zenuwachtig - een zeer doeltreffend laxeermiddel. Onze buurvrouw heeft ons haar loopnummer gegeven omdat ze niet zal meedoen. Dwz dat Benjamin en ik nu toch samen gaan lopen in de Volvo startgroep en ik voor een paar uren omgedoopt word tot Maria Hedlund. Er zijn pacers voor tijden van 1.50, 2.00 en 2.10. Ik denk dat ik ergens rond een tijd van 2.05 zal eindigen maar ik zal alles doen wat ik kan om 2.00 te lopen.

De afstand is niet het probleem, ik heb in mijn trainingen 25 km gelopen, maar het is de snelheid van 10,6 km/u volhouden. Ik ben ook een trage starter. Op mijn duurlopen kom ik meestal rond 8km in mijn ritme.

De Varvet is super goed georganiseerd met om de 2 km water en sportdrankbevoorrading en elke km is gemarkeerd. Een van de voordelen van samen lopen met Benjamin is dat hij onze snelheid en tijd in de gaten kan houden dan hoef ik me daar ook al niet druk over de maken, want ik kijk liever naar de weg voor mij dan op mijn horloge.

Ik heb alles gedaan wat ik kon om mij voor te bereiden, maniakaal mijn loopschema gevolgd, het parcours bestudeerd, mijn meest comfortabele loopkleren uitgekozen... En nu is het deze week nog een kwestie van rusten en niet meer lopen. Wat zeer raar is en mij wat zenuwachtig maakt. Stel dat mijn conditie erop achteruit gaat. Alhoewel ik met mijn verstand wel weet dat rust nu nodig is om zaterdag goed te presteren.

Als je mijn uitslag wil weten kan je achteraf altijd eens kijken op
http://goteborgsvarvet.r.mikatiming.de/2016/?lang=EN&pid=startlist
Maar dan wel op de naam Maria Hedlund (naam van de buurvrouw).

Zwetende Zweden?

Gedurende alle uren op de loopband van de gym in de laatste 20 tal weken heb ik een raar biologisch fenomeen vastgesteld bij de Zweden..... Ze zweten niet wanneer ze lopen. Terwijl ik mijn eigen loopband en de rand van die naast mij volledig 'doop' met het zweet van mijn aanschijns, daalt er geen druppel neer bij mijn Zweedse medemensen. Het zal dan toch waar zijn dat de Vikings koelbloedig zijn. En ik ben een typisch Brabants trekpaardje zeker?

Waarschijnlijk heeft de duur en intensiteit van de trainingen er ook wel iets mee te maken. Maar toch, het is binnen zo warm dat ik al na 5 minuten zweet, altijd een handdoek nodig want anders zie ik op den duur niet meer uit mijn ogen van het zweet dat erin loopt en ik kan letterlijk mijn loopshirt uitwringen na een half uur lopen. Als ik een duurloop doe wissel ik na een uur zelfs van t-shirt. Spijtig genoeg kan ik dat niet met mijn loopbroek doen - daar zou wel heel veel souplesse en acrobatie voor nodig zijn, eigenschappen waar ik spijtig genoeg niet over beschik.

Samengevat, de Zweden sporten zich in de gym niet in het zweet. Om te illustreren hoe ongewoon dat is; ik heb kennis gemaakt met de enige Zweedse die zich wel uitslooft in onze gym. Karina. Ze sprak mij aan na een van mijn loopjes toen ik druipend van de loopband kwam. Misschien voelde ze aan dat ze een zeldzame verwante ziel heeft gevonden.

Shanghai amai amai

Benjamin is voor 2 weken naar China voor zijn MBA opleiding aan de univ . Het is zeker niet de eerste keer dat we voor zo'n periode van elkaar weg zijn. Maar psychologisch is het altijd iets lastiger wanneer hij naar China is wegens de afstand. Je bent in een noodgeval zomaar niet op 1, 2, 3 bij elkaar. En het is echt wel bijna de andere kant van de wereld.

Gelukkig voel ik mij niet snel eenzaam en kan mij altijd goed bezig houden. Ik verveel mij niet snel. Er zijn altijd wel dingen te doen: lopen, paardrijden, lezen, studeren, Netflix, knutselen, boodschappen, koken, wassen en strijken... Ik ben ook nog eens gezegend met een massa lieve vriendinnen om op terug te vallen.

Benjamin heeft elke dag een druk schema af te werken. Wegens het tijdsverschil van 6 uren hebben we niet zo'n breed tijdsframe om elkaar te contacteren. Maar we bellen elke dag met Whatsapp en sturen elkaar regelmatig foto's door. Zo sta je toch iets dichter bij mekaar. Shanghai valt in veel opzichten goed mee voor hem. Groener dan Chengdu, ook minder verkeer en mensen. De Chinese taal komt snel terug in zijn geest, zegt hij, en veel kleine dingetjes die hij al vergeten was. Zoals bvb het zwalpende wandelen (voor uw voeten lopen) van de Chinezen. Maar ook hun bescheidenheid en wil om te behagen. Ik voel toch niet meteen de drang om 2 jaar China nog eens te gaan herbeleven....

PS Morgen komt hij naar huis!

Einde van de winterslaap???

Hej vänner! (hallo vrienden)

We zijn er nog. Ik kom even 'piepen' uit de winterslaap. Veel spectaculairs is er niet te melden. De lente komt zeer langzaam op gang. Gele krokussen en paarse narcissen komen boven de grond en de bomen beginnen hier en daar nieuwe blaadjes en botjes te krijgen. Maar het is hier nog altijd koud. De t-shirts en shorten liggen nog achteraan in de kast. Je hebt nog steeds een muts en een sjaal en een dikke winterjas nodig als je buiten komt en ik moet zeggen dat dat nu toch wel begint door te wegen. Vooral de koude zeewind maakt dat ik mij als een schildpad in mijn jas wil wegtrekken. Als ik lang buiten ben krijg ik stijve schouders van ze heel de tijd (onbewust) op te trekken.

De dagen zijn al een tijdje aan het lengen en dat maakt veel goed. Je hebt tenminste nog energie om iets te doen na 4 u in de namiddag. Gelukkig hebben we een goed geïsoleerd huis met heel veel en hele grote ramen, dus als de zon schijnt is het binnen altijd heel warm en zonnig. Vaak hebben we dan een iets te positief idee van de temperatuur buiten, tot de koude wind ons om de oren slaat van zodra we een voet buiten de deur zetten.

We hebben nog 2 maanden te gaan in dit huis en ik ben van plan er met volle teugen van te genieten. Voorlopig hebben we nog geen zicht op een andere woning, maar je hoort het hier als daar verandering in komt.

Vi ses! (tot ziens)

#brusselsairlinestravel

Op Instagram heb ik een foto account onder de naam flickas_fika. Enkele weken geleden waren we op bezoek in België en toen heb ik een paar foto's van Gent op dit account gezet. Daar is eentje van in de smaak gevallen bij SN Brussels Airlines. Ze selecteerden me om mee te doen aan hun fotowedstrijd van April.

Spijtig genoeg niet gewonnen, maar wel tweede. Mijn foto zal volgende maand in de B.inspired brochure van SN Brussels te zien zijn. Je weet wel, het boekje dat in het vakje van de zetel voor je zit als je vliegt. Dat lijkt me wel leuk, want ik denk wel dat het door de handen van heel wat reizigers gaat.

Dit is de beruchte foto genomen van op de Sint Michielsbrug, toen we een zaterdag toerist hebben gespeeld in onze eigen stad. Volgens onze reisgids is het DE mooiste plek om een foto te nemen van Gent. En ze hebben blijkbaar gelijk.

Je hebt er zicht op het Oude Postgebouw, de Sint Niklaaskerk en het Belfort.

Vanaf 1 April vliegt deze foto voor een maand mee met alle SN vluchten. Voor het geval je geen vlucht geboekt hebt in die maand kan je het B.inspired tijdschrift ook digitaal bekijken via deze "link".

Weeral verhuizen

De familie die eigenaar is van het huis dat we huren komt terug naar huis - dus geen jaar verlenging voor hen. Op 1 juli willen ze terug in hun huis. Dus nu hebben we nog even tijd om op zoek te gaan naar een ander huurhuis. Best wel spannend weer.

En ook spijtig, want we wonen hier zo graag. Het is een mooi, groot praktisch huis. Met een bos als achtertuin en op 10 min fietsen van de rijschool en 5 km met de fiets van Volvo. En op 3 km van de gym, supermarkt en post.

De keren dat ik al verhuisd ben in mijn leven kan ik niet meer op 2 handen tellen. Dus eentje kan er nog wel bij zeker? We zijn van plan in deze buurt te blijven. Met ons budget hebben we hier een huis, waar je in het centrum slechts een klein appartement voor hebt. En het openbaar vervoer naar het centrum is snel en goed.

Wordt vervolgd...

Loopdieet

Tijdens ons bezoek in België ben ik bij de apotheker vitamine D pillen gaan halen - de strafste die ze hadden. Want de donkere, grijze Zweedse dagen eisen echt wel hun tol en ik wilde er eindelijk iets aan doen. Al na een paar dagen voelde ik het effect - beter, langer en dieper slapen en daardoor beter uitgerust zijn. Ik heb meer energie en ook minder eetlust of zin naar koffie. Ook magnesium neem ik nu alle dagen, maar dat is als ondersteuning van mijn 'loopdieet' en om spierstijfheid tegen te gaan.

Ik ben nu in week 8 van mijn marathonschema en dit is de eerste week dat ik wel degelijk vooruitgang voel. Mijn basissnelheid gaat omhoog en ik heb veel meer 'adem' wanneer ik sneller loop. Nu begin ik de runnershigh te voelen. Tijdens het lopen voel ik me heel goed en ook tussen de trainingen door heb ik meer energie. Gisteren liep ik 10 km in 57 min en 50 seconden. Er is nog werk aan de winkel om mijn halve marathon in Mei binnen de 2 uren te lopen, maar we gaan in de goede richting en voor het eerst heb ik hoop dat het me kan lukken.

Schema deze week is: Ma: 5k - Di: 10k - Do: 6k - Vrij: 1u crosstraining - Zat: 20k

Vette dinsdag

Vandaag is het Fettisdagen oftewel Vasten avond in het Nederlands. Vroeger volgens traditie de laatste avond om te feesten voor de Vasten periode. In Zweden de gelegenheid om je vol te proppen met Semla, oftewel zachte broodjes met kaneel (hoe kan het ook anders) opgevuld met slagroom. Vroeger werden ze in warme melk gesopt, maar nu worden ze gegeten in combinatie met een liter of 2 koffie.

Met alle respect voor de Zweedse 'lekkernijen' maar Benjamin en ik vonden er maar niets aan. Een Semla is algauw tussen de 350 en 400 kcal en de smaak is niet echt om over naar huis te schrijven.

Er komt ook zodanig veel slagroom vulling aan te pas dat het niet te best wordt ontvangen door de gevoelige darmen. Na mijn eerste (en laatste) semla moest ik naar de wc spurten *ik bespaar je de details*.

https://sweden.se/culture-traditions/the-semla-more-than-just-a-bun/

Met open mond

Fotokes nemen

Gisteren is mijn mond een paar keer open gevallen. Als je in de stoel van de tandarts zit voor een jaarlijkse check-up is het niet onbelangrijk je mond open te doen. Om te beginnen werden er foto's genomen van boven-en onder, linker- en rechterkant. Gelukkig weet ik nu wel met 100% zekerheid dat er geen gaatjes zijn en dat de inplant van de kroon van vorig jaar nog stevig verankerd zit in mijn tandwortel.

Reiniging

Blijkbaar was ook een reiniging nodig - whatte? Bij onze Gentse tandarts is dat nooit nodig geweest. Ik heb geen tandsteen of plak, dus waarom was dat dan nodig?  Maar als je daar met je mond open ligt en er 3 slangetjes in en uit je mond gaan is het moeilijk te protesteren want dat zou ongeveer zo klinken "euuh? waaaah eheherie ooooh iiienh?" (why necessary to clean?) En hoe zou dat in het Zweeds klinken? Daar begin ik zelfs niet aan.

Voor mij een aperitief'ke graag

Hoe dan ook, die 'reiniging' was pijnlijk en bloederig. We kunnen raketten naar de maan schieten en levensnoodzakelijke organen vervangen, maar van een tandartsbezoek een minder traumatische ervaring maken? Dat valt toch gemakkelijk op te lossen? Standaard een dosis lachgas voor het onderzoek aub! Of een halve fles Sauternes, dat zou ook al een stuk helpen.

Na 20 minuten foltering was het verdict 'doorverwijzing naar een tandhygiëne deskundige'. Een watte? Wat gaan ze nog allemaal uitvinden! Spijzen van de kas van een collega zeker?

De afrekening

Toen ik de rekening moest betalen viel mijn mond weer open. 1222 sek, oftewel 128 euro. En daar komt de ziekenkas al voor 900 sek tussen. Je kan je wel inbeelden dat ik eventjes niet goed was van de 'jaarlijkse controle'.

Het gedetailleerde factuur is ook te zot voor woorden. Hieronder een vertaling:

Basisonderzoek en diagnose - 975 sek
Ziektebehandeling van een implantaat - 600 sek
Röntgenonderzoek - 55 sek (een koopje)
Acuut of aanvullend onderzoek van enkele tand - 525 sek (is dat niet hetzelfde als het tweede?)
Totaal 2155 sek

Dus een gouden raad aan alle tandartsen in Belgie: kom naar Zweden en start hier een praktijk, goudmijn!

De zelfmoord fiets

Het was eventjes stil. Dat komt omdat er hier ook niet echt spectaculaire dingen gebeuren. Behalve de accidentele valpartijtjes met de zelfmoord-fiets (vanaf nu is dat zijn nieuwe naam). Vorige week was het weer mijn beurt. IJs en sneeuw, een steile helling en een fiets zonder spikes zijn de ideale combinatie om weer maar eens onderuit te gaan. Deze keer ben ik op mijn staartbeen gevallen en heb mijn linkerhand behoorlijk zeer gedaan. Toen ik op het ijs naar de hemel lag te staren dacht ik: 'hoe is dat nu toch mogelijk! Ik lig hier nu weer!'

Dat was donderdag op weg naar de manege, en ik moet dood zijn om niet naar de rijles te gaan. Dus ben ik na een aantal versufte seconden recht gekrabbeld en weer op de zelfmoordfiets gekropen (een ezel stoot zich geen 2 keer....). Gelukkig had ik tijdens het rijden geen last van mijn staartbeen. De dag erna had ik wel een zeer stijve nek (lichte whiplash?). Vrijdagavond had ik weer een rijles, die ik zonder problemen heb doorstaan.

Zaterdagochtend had ik een inhaalles. Die was bijzonder intensief en gegeven door een lerares die ik nog niet kende maar zeer dynamisch is en steeds feedback gaf. Stap, draf, wenden, rond de kegel, evenwicht, kuiten, hiel, volt, galop, vierkant maken rond 4 kegels... Niet te veel tijd verloren met opwarmen en gereden tot de laatste minuut. Op een gegeven moment dacht ik ' amai, is dat hier bijna gedaan of watte?!', en dat zal ik niet snel denken in een les want die zijn eerder altijd te kort. Maar ik was moe, stijf en mijn staartbeen deed toen wel degelijk pijn. Het paard waar ik op reed is de stoomlocomotief van de bende. Donelli galoppeert als een koe, BADA BOOM, BADA BOOM... Elegantie nul komma nul. Maar allez, we hebben het doorstaan.

Morgen reizen we naar België voor 6 dagen, dus friet met stoofvlees 'here we come'!

Vacan soleil Magazine

Gisterenavond kreeg ik het fantastische nieuws dat mijn blogartikelen voor Vacan soleil op het nieuwe digitale Vacan soleil Magazine zijn verschenen! Hoera! Ik was achteraf zo opgewonden en blij dat ik er niet van kon slapen.

Dus, zeker eens een kijkje nemen en misschien een korte reactie nalaten?
http://www.vacan soleil.be/nl/vacan soleil-magazine/

Schrijfkriebels

Het is nog lang geen lente en toch heb ik kriebels. De schrijfkriebels. Vandaag had ik enorm veel inspiratie en schreef een aantal artikels voor Fika Magazine die al een tijdje op mijn to-do-lijstje stonden. Niets heerlijker dan taken op een lijst doorschrappen.
Mijn laatste artikel voor FM is maandag verschenen en gaat over de Holmenkollenheuvel in Oslo. Na te lezen via deze Link naar FM.

Omdat de inspiratie daarna nog niet op was heb ik weer eens, voor de zoveelste keer, het manuscript van mijn boek over China geopend en een paar uurtjes verbeteringswerk gedaan. Ik blijf maar aanpassen. Hoog tijd om die knoop ook eens door te hakken.