Rhodos, de heuvels in

Tsampika beach

Onze tijd in Rhodos is niet alleen besteed aan het bezoeken van historische plaatsen en liggen aan het zwembad. De gym (en dan vooral de kapotte loopbanden) waren een teleurstelling, dus zijn we het buiten gaan zoeken. Op 1,5 km van ons hotel lagen de heuvels van Tsampika, met op 1 van de toppen het 'klooster' van Tsampika (eerder een veredelde kapel). De Griekse vrouwen van Rhodos die niet zwanger kunnen raken gaan er een kaarsje branden om vruchtbaar te worden. Als ze een meisje krijgen geven ze het de naam Tsampika en bij een jongen Tsampiko. De naam betekent 'vonk'.
Anyway, ik heb er zeker geen kaarsje aangestoken, maar het was wel genieten van het uitzicht. In beide richtingen konden we stranden zien liggen.

Op een andere dag hebben we een verschillend bergpadje genomen en zijn we op een nabijgelegen heuvel beland. Met weeral prachtige uitzichten op alle omliggende hotels en baaien. In de heuvels liepen geitjes rond en die hadden het er naar hun zin. Overal groeiden wilde kruiden die heerlijk geurden. En grote paarse bloemen met gigantische stamper en een blad dat eruit zag als een neerhangende sluier.

Rhodos, terug in de tijd

Van 1 tot 8 Mei hebben we ons 'eiland' Hisingen ingeruild voor het Griekse eiland Rhodos. En meer bepaald het badplaatsje Kolympia aan de Oostkust. Het zomerseizoen begint half April op Rhodos dus dat wil zeggen dat het rustig was qua medetoeristen en ook dat het water van het zwembad nog zeer koud was. Ongeveer hetzelfde als dat van de zee (waar ik maar 1 x in gezwommen heb).

Sentido Port Royal

Ons hotel viel beter mee dan we hadden verwacht. Met wit marmer aan het zwembad, zeer mooi onderhouden tuinen vol bloemen, gigantische Rozemarijnstruiken, oude olijfbomen en heerlijk geurende Kamperfoelie. Het ontbijt was ook elke keer een feest met veel te veel keuzes. Smoothies, sappen, vers fruit, tientallen soorten yoghurt, salade, komkommers, paprika's, Griekse kazen, olijven, warme groenten, eieren op alle mogelijke manieren bereid, Griekse koffie, verse honingraten, tientallen soorten gebakjes, koekjes, muffins en cakejes, enz, enz. En elke dag was er variatie in het aanbod. En zoveel cappuccino's, latte's en frappe's als je maar kon dromen.

Rhodos old town

Gelukkig hebben we niet heel de vakantie aan het zwembad gelegen maar ook de rest van het eiland verkend. We waren van plan een motorbike te huren, maar omdat het weer niet altijd warm genoeg was hebben we het openbaar vervoer genomen. Een bus stopte vlak aan het hotel en bracht ons naar Rhodos stad, gelegen op de Noordelijke punt van het eiland.

We zijn 2x naar het oude stadsgedeelte gegaan. Waar het heerlijk verloren lopen was. Het is alsof je terug in de Middeleeuwen terecht komt. Maar dan met restaurantjes, terrasjes en winkeltjes. Je kan zeker een dag vullen met het verkennen van de kronkelstraatjes en nog niet de helft gezien hebben. Het deed me een beetje aan het Zuid-Franse Carcassonne denken.

Overdag was het wel behoorlijk op de koppen lopen vooral in het centrum van het oude stadsgedeelte. Ik wil er niet aan denken hoe druk het kan worden in Juli en Augustus. In de straatjes meer naar de buitenkant toe was het een stuk rustiger en viel er nog genoeg te zien en te doen. We hebben lekker vegan geluncht (Griekse salade, gegrilde Mediterraanse groentjes en gebakken aardappelschijfjes) op een gezellig terrasje aan een groen pleintje, weg van de drukte.

Lindos

Naar het Zuiden toe ligt de Acropolis van Lindos. Je kan deze 116 m hoge rots bereiken via trapjes of op de rug van een ezeltje. Het is een natuurlijke citadel die door de eeuwen heen is versterkt en uitgebreid door de Grieken, de Romeinen, de Byzantijnen, de Ridders van Sint-Jan en de Ottomanen. Een beetje een allegaartje van bouwwerken, dikwijls op de fundamenten van oudere gebouwen gezet en dat maakt de site moeilijk op te graven en archeologisch te interpreteren. Veel gebouwen en zuilen zijn tussen 1919 en 1945 herbouwd, maar niet zo succesvol en met weinig feeling voor de historiek. De uitzichten op de omliggende havens en de kustlijn vanop de acropolis zijn heel mooi. Je ziet er onder andere de baai van Paulus, die daar in de 1e eeuw na een schipbreuk tijdens 1 van zijn zendingsreizen zou aangespoeld zijn.

Baai van St Paul

Schip in de rots

BBQ time

April is niet voor niets een 'grillige' maand. We hebben op 2 weken tijd temperaturen van 2 (en onder nul 's nachts) tot 22 graden gehad. Heel verwarrend als je de mutsen en handschoenen na het wassen weer uit de kast moet halen. Afgelopen Paasweekend was het gelukkig eindelijk schitterend weer. En dus hoog tijd voor de Zweden om hun BBQ boven te halen. En dat is hier serious business! In de supermarkt werd er sinds vorige maand plaats gemaakt voor alle mogelijke grill stellen en accessoires:

Om de kriebels van te krijgen

Ze zeggen dat de pen machtiger is dan het zwaard. Moest dat waar zijn dan zou ik met mijn pen naar de allergieafdeling in het Sahlgrenska ziekenhuis gaan en iedereen daar een kopje kleiner maken. Daarna zou ik nog eens hetzelfde doen in mijn lokale Vårdcentral.

Na maanden wachten had ik enkele maanden geleden ein-de-lijk een afspraak voor een grondige voedselallergietest. Toen het bijna zover was kreeg ik van het ziekenhuis een brief die me doodleuk zei dat mijn afspraak een maand opgeschoven was - zonder 1 woord uitleg. Die afspraak was vandaag.

Vijf dagen op voorhand moet je stoppen met anti-allergie pilletjes. En dat was een hel. Ik heb enorm afgezien; inwendige en uitwendige jeuk, rode huid, blaasjes, brandende ogen, enz., enz.. Maar ik had het ervoor over. Een paar dagen op de tanden bijten om dan eindelijk te weten waar mijn lichaam zo slecht op reageert en dan verlichting te vinden..... 

Het was te mooi om waar te zijn. Vanmorgen tijdens mijn ontbijt kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis om te zeggen dat de dokter ziek is en ik dus niet moest komen. Whaaat? Is dit een grap? De 1e April was toch gisteren? Maar neen, de afspraak vervalt en ze gaan een nieuwe opsturen. Of me bellen in het geval iemand eerder wegvalt. Maar ik mag terug mijn Cetirizine beginnen nemen.... Er zijn toen een aantal gefrustreerde traantjes gevallen. 

De pen is misschien een zwaard, maar een mitraillette zou nog beter zijn.

Blekingeleden

Afgelopen 2 dagen waren we weer eens in Olofström. Ons hotel ligt in een natuurreservaat aan een meer. En als het weer meevalt is het de moeite om de wandelpaden te verkennen. Nu heb ik ontdekt dat de Blekingeleden vlak langs het hotel loopt. Dat is een trail van 255 km lang die door heel de Zweedse provincie Blekinge loopt. In het zuiden loopt hij door tot in de provincie Skåne en wordt dan de Skåneleden.

Het trail bestaat uit verschillende etappes. Maar vanuit het hotel tot aan de kustplaats Sölvesborg in het zuiden zijn er maar 4 etappes:

Fritzatorpet - Boafall 13 km
Boafall backe - Östafors 6 km
Östafors - Grundsjön 15 km
Grundsjön - Sölvesborg 13 km

Dat is in totaal 47 km. En dat lijkt me bij goed weer en met een looprugzakje vol eten en drinken te doen op een dag, als ik om 8u vertrek en 10 uren de tijd heb. De bedoeling is dan wel dat ik op de goed begaanbare stukken loop. In het bos en langs het meer zijn er best wel technische stukken, dwz, veel rotsen, boomwortels, modder en steile hellingen. Maar van de paar kilometers die ik er al van gezien heb is het een zeer mooie route.
De natuurparken rond Olofström zijn zeer bijzonder. Het zijn hele oude bossen vol met bemoste stenen muurtjes. De paden tussen de naaldbomen liggen vol dennennaalden van vele seizoenen en zijn zacht en veerkrachtig. Wat ook heel speciaal is aan de regio is dat over heel het landschap gigantische losse rotsblokken liggen. En dan bedoel ik het formaat van een auto of zelfs nog groter. Die moeten op de een of andere manier honderden jaren geleden door water of ijs zijn meegevoerd en zijn op de meest ondenkbare plaatsen tot stilstand gekomen.

Ik heb loopdoelen nodig want dat geeft een extra motivatie om trainingen vol te houden. Dus de volgende keer dat we in Olofström zijn ga ik de eerste etappe tot Boafall heen en terug lopen (26 km in totaal). En de keer daarna ga ik tot in Sölvesborg lopen en komt Benjamin me daar ophalen met de auto na zijn werkdag. Dus laat de lente nu maar eindelijk beginnen want het kriebelt om buiten te gaan sporten!

Winterbos

Als 't sneeuwt kan er veel uit de lucht vallen op 1 dag of nacht. Afgelopen 2 weken was het hier een winter wonder land. Gelukkig zijn de Zweden wel wat sneeuw gewend en zijn ze snel aangepast aan de omstandigheden. Grote sneeuwmachines maken de hoofdbanen vrij, kleine bulldozers ruimen de fiets- en voetpaden. Met zout wordt zuinig omgegaan - dat is trouwens niet zo goed voor het milieu. In de plaats worden kiezelsteentjes gestrooid.

Dus heel wat anders dan de nationale paniek die in België ontstaat als er op 1 nacht 15 centimeter sneeuw uit de lucht valt. Het leven gaat gewoon verder, zonder enig oponthoud. Er wordt hier ook gezaagd en gehamerd in de wintermaanden. Bussen blijven rijden, scholen zijn open, vliegtuigen komen en gaan. Dat komt omdat de landingsbanen in Landvetter Gothenburg verwarmd zijn.

Op sommige plaatsen, zoals in het bos, kan de sneeuw zich naar believen nestelen en mijn wandelingen (lopen was onmogelijk) waren dan ook uitstapjes naar een Winters sprookjesland. Heel bijzonder om zo'n metamorfose te zien:

Onze tuin

Karlshamn deel 2

Karlshamn heeft meer te bieden dan een goed aantal tweedehandswinkels. Er zijn nog andere winkels, maar dat zijn vooral de Zweedse ketens - H&M, Kappahl, Lindex, Hemtex. Voor mij is de retailmarkt vaak een saaie boel, dus je zal me er niet snel iets zien kopen. Geef mij maar de originaliteit en kwaliteit van goed gemaakte vintage kledij.

Romige pastelkleurtjes

Leuk om in rond te wandelen is een ouder stadsgedeelte met houten huizen en kasseien straatjes dat zeer fotogeniek is. Heerlijk al die romige pastelkleurtjes. Langs de kust loopt een voetgangerspad dat ik de volgende keer bij beter weer verder ga onderzoeken. Aan het begin van het pad staat het monument 'de emigranten' dat is opgedragen aan de ongeveer miljoen Zweedse emigranten die in de 19de eeuw vanuit Karlshamn de boot namen om de honger en armoede te ontvluchtten door naar Amerika te verhuizen. De man in het beeld kijkt hoopvol vooruit over zee naar zijn bestemming en zij kijkt met weemoed achterom naar haar thuisland.

Na een tijdje rondwandelen aan de kust begon het heftig te sneeuwen en kreeg ik honger dus was het tijd voor lunch en ik wist waar naartoe....

Gourmet Grön

Als vegetariër is het niet altijd gemakkelijk gezond en lekker eten te vinden. Aan pizzeria's en kebab snackbars is er nergens gebrek, maar soep of salades zijn vaak ver te zoeken. Behalve... in Gourmet Grön. Van 11u30 tot 14u kan je er heerlijk en gezond lunchen. Er is soep en 2 warme hoofdgerechten: vlees en de vegi versie. En dan is er ook nog een groot buffet met allerlei vers bereide groentjes. De setting is gezellig en ik heb er mijn buikje goed rond gegeten.

Yummie pastel

Terug in de tijd

Oude woonwijk

Schattig Zweeds

Karlshamn kust

De emigranten

En toen begon het te sneeuwen

Oudste huis van Karlshamn, nu een bank

Karlshamn deel 1

Verandering van spijs doet eten

Zoals al eerder geschreven gaan we voor Benjamin's werk ongeveer om de 2 maanden naar Olofström. Omdat daar in de winter bijna niets te beleven is verbleven we vorige maand op aanraden van een aantal collega's in Karlshamn. Dat ligt op ongeveer 25 min rijden van Olofström en is een havenstadje (alhoewel het eerder de grootte van een dorp heeft). Best wel leuk voor mij om in een andere setting te zijn. En het is altijd plezant op verkenning te gaan in een nieuwe omgeving.

Loppisparadijs

Op voorhand had ik wat opzoekingswerk gedaan. Er waren een paar 2e-handswinkels die ik wou zien. Toevallig waren er 5 in dezelfde straat van het hotel. Gelukkig maar want in 1 winkel vond ik prachtige oude (en zware) boeken vol mooie illustraties voor 5 sek per stuk en een aantal zeer mooie handgemaakte houten potjes en schaal. Mijn 'buit' van 77 sek was zo zwaar dat ik die in het hotel moest gaan afzetten voor ik verder kon. Er was ook een grote en bomvol gepropte tweedehands boekwinkel. Je kon er amper door de gangen manoeuvreren. Spijtig genoeg waren de prijzen toch wat te hoog. Maar ik heb er oa bijgeleerd dat Suske en Wiske in het Zweeds Finn en Fiffi heten (hoe bedenken ze het?).

Zweedse Suske & Wiske

Proberen niet van de trap te vallen

Loppis buit!

Olofström

[letterlijk betekend Olofström: Olof aan de stroming. Een viking genaamd Olof zal ooit beslist hebben op die plaats aan de rivier een nederzetting te vestigen. Zweedse plaatsnamen zijn vaak niet ingewikkeld en je moet de uitleg niet ver gaan zoeken.]

Ongeveer 1 x per maand moet Benjamin naar Olofström om de persfabriek van Volvo te gaan bezoeken. Het is 281km van hier, maar de rit duurt gemakkelijk 3 en half uur. Dat komt omdat de 2e helft vooral door de bossen gaat en je max 80 km/u mag rijden. Door de bebouwde kommen van de vele dorpjes is dat vaak maar 60 of zelfs 30 km/u.

Om hem te helpen tijd uit te sparen reis ik vaak mee en ben chauffeur van dienst. Zo kan hij in de auto op zijn laptop werken en tegen de tijd dat we aankomen heeft hij dan veel kunnen doen. De hotels in Olofström zijn eenvoudig. Eentje ligt in het 'centrum' en een ander aan de rand van een meer. Mits een kleine toeslag die we zelf betalen kan ik mee in de kamer en heb ik 's ochtend een ontbijtje.

Meestal kan ik mij goed bezig houden. In de zomer wandel ik op de vele wandelpaden in de natuurreservaten en in de winter zijn er een paar 2e-hands winkels in het nabij gelegen dorp Lönsboda waar ik kan rondneuzen.

Hier zijn een paar foto's van een meer in Olofström die ik vorige maand nam:

Kano's op het droge . te koud op het meer

Springplank in de vorm van een .... hond?

Typisch Zweeds beeld, huisje in Falun rood

Smorgasbord

Gisteren hoorde ik voor het eerst in het Engels de uitdrukking 'smorgasbord'. Het is een zeer typisch Zweeds woord. Eigenlijk zijn het er 2: smörgås [smeurgos] en bord [de r spreek je niet uit]. Letterlijk betekend het een (belegd) broodje en tafel. Natuurlijk zijn de rare Zweedse letters ö en å vervangen door de afgeslankte versie.

In het Engels kan het 2 betekenissen hebben:
a) Een uitgebreid buffet met verschillende warme en koude gerechten
b) Een grote en diverse collectie. Dat kan dan zowel letterlijk als figuurlijk zijn, bvb emoties of muziekstijlen.

Smörgås is 1 van de eerste Zweedse woordjes die ik leerde. Samen met fika, kaffe, kanelbulle en smultronställe [smultron is een kleine wilde aardbei en ställe is een plaats. Letterlijk betekend het 'je lievelingsplaats'].

Het beleefde 'loperskuchje'

Wash and wear

De afgelopen maanden heb ik mijn lopen weer wat opgevoerd. Dat helpt om de winterdepressie en de muffintop op afstand te houden. Ik loop nu ongeveer 200 km per maand. Dat wil zeggen minstens 5x per week met als resultaat dus ook elke week een volledige wastrommel gevuld met loopkledij. Vooral als ik buiten loop doe ik verschillende lagen kleren en accessoires aan. Tegenwoordig is het 3  laagjes-weer. Dwz 3 looptruitjes van verschillende dikte, loopondergoed, een thermo loopbroek, langere loopkousen, een beanie, handschoenen en een bandana.

Mijn wekelijkse duurloop doe ik meestal op de loopband. Het is handig om ruimte rond je te hebben om drankflessen, handdoek, papieren zakdoeken, de occasionele energiegel en reserve t-shirt kwijt te kunnen. En tegenwoordig kijk ik ook naar een op voorhand gedownloade film om de eentonigheid wat te doorbreken. Want 2 uur naar de op- en afrijdende auto's op de parking kijken is niet echt stimulerend voor de hersenen. Mijn duurloop variëert van 15 tot 20 km. Na een uurtje verander ik graag van loop t-shirt want ik ben een enorme zweter.

Het beleefde lopers kuchje

Omdat de winter tot nu toe redelijk zacht is - rond de 4 graden overdag - zijn de laatste weken veel mensen op de been. Goede voornemens zeker? De kerst- en nieuwjaars-kilootjes eraf werken? Dat is een probleem dat wij niet hebben. Een probleem dat ik wel heb is het ontwijken van wandelaars. Wanneer je elkaar tegemoet komt kan je oogcontact maken en meestal zijn ze snel genoeg om met hun hond/loopstokken/kinderwagen/2,5 kinderen plaats te maken. Moeilijker is het wanneer je in dezelfde richting gaat. Meestal loop ik rustig op het bospad, daardoor loop ik niet als een hyperventilerende neushoorn door het bos te stampen. En dan gebeurt het wel dat mensen mij niet horen aankomen. Ook de gedomesticeerde viervoetige 'bewaker' is al meermaals van mij geschrokken.

Dus zijn er kleine trucjes die ik gebruik om mijn komst aan te kondigen, zijnde: extra slepen met een voet om lawaai te maken met steentjes of eens beleefd kuchen. Als de persoon in kwestie naar muziek aan het luisteren is, aan de telefoon hangt of geen sensorische zintuigen heeft dan jaag je hen de stuipen op het lijf. Voor een fractie van een seconde denken ze dan dat ze worden aangevallen door een eland ofzo... Ik probeer altijd met een boogje rond hen te lopen - niet altijd gemakkelijk als ze in het midden van het pad lopen - om mogelijk karate reflexen te vermijden. En je weet ook nooit of iemand een flesje pepperspray paraat heeft. Maar er is hier bijna geen criminaliteit, dus voorlopig zit dat er niet aan te komen.

Hier moeten we terugkomen!

De afgelopen jaren hebben we al heel wat van de wereld gezien en dan verruim je niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk je horizon. Dat bleek maar weer eens toen we op een avond heerlijk aan het tafelen waren op het strand van Bang Sak tijdens onze afgelopen vakantie in Thailand.

Naast ons zat een ouder Duits koppel. Ik schatte hen achteraan in de zestig. Alhoewel het niet mijn bedoeling was hen af te luisteren kon ik wel het volgende gesprek volgen:

Na hun maaltijd bracht de ober hen een schaaltje fruit:

De vrouw van het koppel: 'We did not order this.' (we hebben dit niet besteld)

De ober: 'This is from us to you' (m.a.w. het is van het huis)

Waarop de vrouw daarna tegen haar man in het Duits zei: 'hier moeten we terugkomen!'

Ik moest toen heel hard mijn best toen om niet te hard te lachen. Uit haar opmerking mocht ik afleiden dat het hun allereerste avond ooit was in Thailand. Je krijgt namelijk in elk restaurant, na elke maaltijd een bordje fruit. Meestal ananas en watermeloen maar soms ook passievruchten en lychees. Ik denk dat ik in de 2 weken Thailand mijn eigen gewicht in ananas heb opgegeten: bij het ontbijt, na de lunch en na het avondeten. Op den duur komt het je oren uit. Gelukkig is ananas zeer goed voor de vetverbranding.

Voorrecht

De ervaring met het Duitse koppel deed me maar weer eens beseffen dat het een groot voorrecht is veel van de wereld te kunnen zien op onze leeftijd, tijdens ons 'actieve' leven en dat we niet moeten wachten tot we met pensioen zijn om van het leven te kunnen genieten. 

En het is ook plezant veel talen te kunnen. Dan kan je stiekem veel verstaan van wat er rond je wordt gezegd. Alhoewel dat soms ook een nadeel is. Er waren heel wat Fransen in het hotel en spijtig genoeg clusteren die allemaal samen omdat ze anders niemand hebben om mee te praten (ze kunnen geen andere taal dan Frans). Als je ligbed op het strand dan tussen Duitsers en Fransen is krijg je een 'overload' aan onnozele prietpraat. En de stank van Franse sigaretten moet je ook maar over je laten komen. Want dat is na petanque spelen blijkbaar nog altijd hun geliefkoosde vorm van ontspanning.

Making romance

Veel leuker was het met de plaatselijke mensen te keuvelen. In een bar op het strand vertelde een Thai ons dat hij houdt van het simpele leven. Hij was al 8 jaar vegetariër en als hij miljonair zou worden was zijn plan het stukje grond dat hij huurde te kopen en er helemaal niets aan te veranderen. Behalve dan een groente-tuintje aanleggen achter de bar. Om te ontspannen vist hij af en toe op het strand. Zijn vriend was net bezig met het vissen op pijlstaartroggen. Wanneer het donker is komen die naar het ondiepe van het strand om 'making romance' te doen onder het zand. Zo leer je nog eens wat. Dus geen avondwandelingen op blote voeten meer in het water.

Tsunami 2004

Als je de tijd neemt om met de mensen te praten kom je heel veel persoonlijke dingen te weten. Vaak ook heel droevig. Voor het hotel waren een paar winkeltjes en in 1 van die winkeltjes ontmoette ik een Nepalees die al 25 jaar in Thailand woont. In 2004 heeft hij de tsunami meegemaakt. Zijn vrouw en 3 jarige dochter waren toen gelukkig op familiebezoek in Nepal. Hijzelf heeft ook veel geluk gehad en was net in het hoger gelegen Phuket toen de golf over het strand kwam.  Hij had vroeg de bus genomen om extra stof te kopen want hij had net een bestelling gekregen om kleren te maken voor een Zweedse familie . Die mensen hebben zijn leven gered maar zijn zelf verdronken. In totaal 14 leden - waaronder ook 3 kleine kinderen - van een familie die elk jaar rond die tijd met vakantie ging in hetzelfde hotel.  Tot een week later hebben ze hun lichamen nog gevonden in de jungle. Herkenning deden ze op basis van kleren en juwelen die ze droegen. 

In het Ban Nam Kham tsunami centrum ten noorden van Khao Lak liggen nog steeds lijken begraven die nooit zijn geïdentificeerd of opgeëist. Dat doet je er dan weer eens goed over nadenken hoe dankbaar je mag zijn voor elke dag van leven.

Rubberplantages

Op een ochtend hebben we met een gids van het hotel een fietstocht gemaakt naar watervallen in de buurt. Onderweg kwamen we veel rubberplantages tegen. Rubber is dan ook een belangrijk exportproduct. Toch mag je al het werk die erbij komt kijken niet onderschatten.

Onze gids Sao vertelde ons dat zijn moeder ook een aantal bomen heeft en 's nacht opstaat  om inkervingen te maken in de boom. Die 'bloedt' dan en geeft zijn vocht af dat wordt opgevangen in een bakje.  De opbrengst van een liter rubber is 16 Thai bath, dat is nog geen halve euro. Daar kunnen we eens over nadenken als we op onze Nike of Adidas sportsloefkes rondlopen.

Aan de watervallen met onze rubberen sportsloefkes aan

Het simpele leven

Cocktails 

à volonté

? Daar doe ik niet aan mee

Denk nu niet omdat de vorige blog over Mojito nummer 1 ging dat ik de hele vakantie niets anders heb gedaan dan cocktails gedronken. Mijn quota was 1 dag 1 cocktail de volgende dag geen. Maar dat heb ik niet gehaald. Ik heb soms 2 dagen na elkaar geen cocktail gedronken. Aan de prijzen zal het niet gelegen hebben: tussen 100 en 150 thb voor een cocktail (2,5 a 4 euro).

Smoothies gaan smooth binnen

Een smoothie smaakte me gewoon even veel of zelfs nog beter. Na een paar dagen hadden we de perfecte mix gevonden. Je kon overal naar keuze zelf je vers fruit laten mixen. Mango, passievrucht, appelsien kwam absoluut op nummer 1. Mijn nummer 2 was aardbei, appelsien en banaan al dan niet met limoen, afhankelijk van mijn stemming die dag. Zo simpel is het strandleven in Thailand. Onze enige zorgen waren; op welke strandstoel leg ik mijn handdoek neer en waar gaan we vanavond eten?

Gluten verbod

Doordat ik mezelf sinds enige maanden een glutenverbod heb opgelegd waren veel keuzes snel gemaakt. Op een menukaart kan je meteen hele secties overslagen en van het ontbijtbuffet blijft ook maar 1/3 over. Geen brood, ontbijtkoeken, taartjes, muesli, cornflakes, pannenkoeken, wafels,... En als je dierlijke producten ook wil vermijden zijn bacon, worstjes, kaas, salami en ham ook geen optie. Gelukkig is een Aziatisch ontbijtbuffet veel uitgebreider dan een Europees en staan er veel warme gerechten op het menu. Dus voor mij was het elke ochtend (middag en avond) aardappelen in alle mogelijke vormen en gekookte of gebakken rijst met warme gekookte groenten.
Slechts 1 dag heb ik bij het ontbijtbuffet een stukje bananencake gegeten, 's middags de helft van een klein zakje chips en 's avonds gefrituurde bananen. Dat was teveel van het 'goede'. Het gevolg was een 6 maanden zwangerschapsbuik bij het slapen gaan en hevige krampen. Mijn lesje weeral geleerd.

Running

Een groot voordeel van zo'n beperkt dieet is dat ik voor de eerste keer niet ben bijgekomen tijdens verlof. Het heeft ook wel geholpen dat we bijna elke dag in de gym minstens een uurtje in de weer waren. In totaal 114 km gelopen over 14 dagen vakantie. Het lopen ging om de een of andere reden heel goed bij mij. Ik zat goed in mijn vel. Mijn hartslag was veel trager waardoor ik sneller kon lopen. En ondanks de warmte ging zelfs het lopen op het strand goed.

On the beach

Lopen op het strand hoort erbij tijdens vakantie. Ook al is dat soms lastig als het strand niet vlak is. Het Bang Sak-strand waar we verbleven ging over in het Pak Weep-strand en vervolgens het White beach-strand. Kilometers onbeperkt strand, afhankelijk van het getijde. Tegen half 5 was de zon genoeg gezakt om buiten zonder een zonneslag te kunnen lopen. Dus trok ik erop uit richting Robinson hotel, waar we 2 jaar geleden verbleven toen het nog het Pullman hotel was. Na een paar kilometer moest ik via een omgelegde palmboom een stukje water over en dat ging zonder incidenten. Veel mensen waren er niet op het komende stuk strand. Ook voor een paar kilometer maar een paar kleine restaurants en resorts maar vooral veel oerwoud langs de kust. Heerlijk. Na 5,3 km lopen kocht ik aan een restaurant een flesje water en kon ik gebruik maken van de sanitaire voorzieningen voor 20 thb (0,5 euro). En toen besloot ik terug te lopen omdat het daglicht begon weg te gaan en ik Benjamin niet ongerust wou maken. Een goede keuze, want de zon ging snel onder...

The sky is on fire

Als beloning voor mijn inspanning had ik de meest spectaculaire zonsondergang van heel onze vakantie. Het oversteken van de palmboom in het donker verliep deze keer niet zo goed. Verlies van evenwicht, plons in het (gelukkig ondiepe en propere) water en als gevolg dan toch nog natte loopschoenen. Ai, de zandkant opgeklauterd en 'squash squash' de laatste kilometers ingezet. Over het asfalt en via kleine restaurantjes met de vleermuizen boven mijn hoofd en het geluid van de Andaman zee aan mijn linkerkant. Dankbaar voor weer een mooie dag.

Geen TV nodig

Met de voetjes in het zand op het strand

De verlossing

Voor wie de vorige blog gelezen heeft, we zijn uiteraard uiteindelijk van het vliegtuig geraakt. Alhoewel ik me elke vakantie bij het zien van de massale zwaarlijvige westerse toeristen op het strand afvraag hoe ze überhaupt 1) in een vliegtuigstoel geraken 2) het daar 15u in uithouden zonder verlies van cruciale bloedtoevoer 3) eruit geraken zonder laserbranders en interventie van de plaatselijke brandweer. Ik voel me met mijn 60 kg al zeer ongemakkelijk op een vliegtuig, hoe moet dat dan als je 160 kg weegt? En stel je voor dat je naast zo iemand zit - en jij zit aan het raam. Dan ben je toch levend gevangen?
En nog zo iets (een puntje van discussie tussen B en mij tijdens deze reis); hoe komt het dat ik moet bijbetalen als mijn valies 4 kg te veel weegt, en iemand met extreme zwaarlijvigheid niet moet bijbetalen voor zijn extra lichaamsgewicht? Blijkbaar een onderwerp waar ook politici en luchtvaartmaatschappijen voorlopig niet uit geraken. Maar laten we het 'licht' houden...

Kruissnelheid

Onze drie uur vertraging werd herleid naar 2,5u omdat de piloten op volle snelheid naar Phuket zijn gevlogen na onze technische interventie. Maar zelfs aan ongeveer 1.000 km/u is 9.003 km nog een hele afstand. Ter info: de omtrek van de aarde op haar breedste punt, dus aan de evenaar, is 40.075 km.

Mojito nr 1

Bij landing was het al 17u, tegen dat we in het hotel waren - dat het verste in het aanbod van Khao Lak is, dus met de nodige tussenstoppen voor andere hotels - ingecheckt en valiezen in de kamer gedropt was het al 21u30. Ik was het punt van de scheurende honger al meermaals gepasseerd. Maar na een Mojito en een lekker Thais gerecht waren al die zorgen vergeten. En dat met de voetjes in het zand op het strand...
De vakantie kon beginnen.

Sfeervolle nachtverlichting van het hotel

Lagom

De eerste ochtend op vakantie is altijd best spannend! Hoe ziet het strand eruit bij daglicht? Wat is er allemaal te krijgen aan het ontbijtbuffet? Hoeveel restaurantjes zijn er in de buurt? Wat is de temperatuur van het zwembadwater? De antwoorden op die vragen waren fantastisch/ meer dan genoeg/meer dan genoeg/meer dan genoeg. Oftewel 'lagom' op zijn Zweeds gezegd.

Beachbar naast hotel

Alles is goed

Hangmat leestijd

Spieter, spatter, spetter

Ready for take off?

En we zijn weer terug!

Na twee weekjes Thailand zijn onze zonnebatterijtjes genoeg opgeladen om de rest van de Zweedse winter aan te kunnen. Alhoewel we echt niet mogen klagen over deze winter. Vandaag was het 5 graden en bijna geen wind. We hebben langs de zee een wandeling gemaakt en ik moest zelfs mijn muts en handschoenen uitdoen omdat ik het te warm had. En omdat het een heldere dag was hadden we zonlicht tot bijna half 4.

Slechte start

Het was alweer de 6e keer dat we naar Thailand gingen. Deze keer naar Khao Lak (daar waren we 2 jaar geleden ook al). Onze reis is zeer slecht begonnen. We waren nog maar pas opgestegen en kregen een Zweedse mededeling over de speaker, waar we niet veel van verstonden - typisch op een vliegtuig. Om eerlijk te zijn besteed ik meestal niet veel aandacht aan de mededelingen tijdens een vlucht, vaak gaat dat over de veiligheidsprocedures (waar je in geval van een echte crash niets aan hebt) of over het taksvrije shoppen dat je aan boord kan doen.

Retour

Toen ik op mijn tv-scherm zag dat ons vliegtuig ineens van richting was veranderd en weer naar Gothenburg aan het vliegen was, begon ik toch wel ongerust te worden. Toen een steward passeerde sloegen we hem aan de haak en vroegen om een uitleg. Blijkbaar was er een waterklep stuk waardoor er geen water in de wc's was en moesten we terugvliegen om die te laten maken. Raar, want de wc's op een vliegtuig worden met luchtdruk leeggezogen en niet door water door te trekken. Water is er alleen om je handen te wassen. 'Misschien is er meer aan de hand', opperde Benjamin, 'en zeggen ze dat om ons kalm te houden'. Oh great, we're all going to crash and die....

Onze vlucht zou sowieso 11u duren. En als er iets is waar ik een hekel aan heb zijn het lange vluchten  in een oncomfortabele, rechtopstaande stoel met veel te weinig beenruimte in een kleine, stinkende, lawaaierige cabine. Ik kan ook geen minuut slapen op een vliegtuig - eigenlijk nergens anders dan in een bed. Zelfs een lichte slaappil heeft geen effect op mij. Dus toen ik het vliegtuig zag terugkeren zonk de moed me in de schoenen. Na het landen mochten we gelukkig op het vliegtuig blijven en moesten we wachten op een technieker en toen die zijn werk had gedaan konden we met 3 uur vertraging aan de 2e poging beginnen.

Klep houden

Gelukkig werkten toen alle kleppen. Als compensatie en misschien ook wel om ervoor te zorgen dat wij onze 'klep' zouden toe houden, mochten we gratis van het entertainment systeem gebruik maken (films en muziek) en was ons drankje bij het eten gratis. Dat eten kregen we trouwens om half 2 's nachts. Ik had dringend nood aan wat calorieën want had die dag een duurloop van 15 km gedaan (om moe te zijn en misschien te kunnen slapen op het vliegtuig) en  veel te weinig gegeten (vanwege stress). Maar een vliegtuigmaaltijd is niet echt gourmet, dus na een uur of twee had ik weer een scheurende honger. Mentaal heb ik toen mezelf een schop onder de kont gegeven en de zeer belangrijke nota gemaakt om in het vervolg bij een lange vlucht snacks mee te nemen.

Belangrijkste maaltijd van de dag

Op de een of andere manier ben ik de komende 8 uren doorgekomen tot het tijd was voor het ontbijt. Daar keek ik zoooooo naar uit. Ik had zo'n honger dat ik m'n mini kussen wel had kunnen opeten. In de ontbijtbox zat 100 ml appelsiensap, 5 blokjes fruit, 4 vierkante centimeter kaas en hesp en een blaadje sla. In totaal 189 kcal? Om maar wat te zeggen. De broodjes kwamen een paar keer voorbij aan een torpedosnelheid. Je moet goed uitgeslapen zijn om iets te krijgen van de voorbijstuivende stewardessen. Ik had een glutenvrij ontbijt besteld - geen broodjes voor mij - dus vroeg of ik nog een glutenvrije cracker of iets dergelijks kon krijgen. Ah ja, ze dacht dat er nog wel crackers waren. Een kwartier later kwam ze langs met 1 glutenvrije cracker, 50 kcal? Oh boy, mijn dekentje wou ik toen ook in mijn mond proppen.