Österlen

Toen vorige week vrijdag het werk er voor Benjamin opzat in Olofström (zie vorige blog), zijn we doorgereden naar het zuiden van Zweden, meer specifiek naar de regio Österlen [uit te spreken als Eusterleen]. Het is het Hageland van Zweden. 

Voor degenen onder jullie die niet bekend zijn met het Hageland, dat is de regio waarvan ik afkomstig ben. En als je de serie Vlaamse serie Katarakt ooit hebt gezien - die is daar opgenomen. Het is het zacht glooiende landschap tussen Diest, St-Truiden, Aarschot en Leuven (mijn geboortestad). De regio is vooral bekend om zijn appel- en peren boomgaarden en de twee grootste fruitveilinghuizen zijn in Tienen en St-Truiden. 

Kivik's golfbreker

Vrijdagavond kwamen we aan in de regio Österlen, en hebben we de kustlijn gevolgd. Het eerste noemenswaardige dorp aan de zee is Kivik. En we waren aangenaam verrast door de mooie golfbreker en de hevigheid van de golven. In Goteburg is de zee heel kalm en hebben we amper golven.

Er was een winkel met streekproducten - vooral vis en veel haring in alle mogelijke marinades en smaken, iets waar de Zweden gek op zijn en je op hotel zelfs tussen het ontbijtbuffet kan aantreffen. Er was ook een bier bij op basis van haring.... waar gaat het met de wereld naartoe? Ik heb zo'n vermoeden dat het niet op de lijst van 's werelds topbieren zal belanden.

Haring pilsje, iemand?

En meer haring, haring, haring....

Olofström

Vorige week moest Benjamin een paar dagen in Olofström zijn voor het werk. En omdat hij daar al verschillende keren geweest is in de afgelopen jaren, wou ik nu wel eens meegaan.

Wel, op een paar winkels en restaurants na is er niet veel te zien in het dorp. Op 2 dagen tijd had ik alles gezien en gedaan. Wel de moeite waard in het centrum was een sas met bijhorend oud Poorthuis.

Gelukkig had ik op voorhand wat opzoekingswerk gedaan over de omgeving, want in de hotelkamer blijven of 20 keer rond het plein wandelen is niets voor mij. Dus had ik mijn wandelschoenen mee en verschillende soorten outdoorkledij. Het weer was fantastisch op donderdag en vrijdag dus ben ik er elke dag op uit getrokken met mijn rugzakje en pistoleetjes uit de Lidl (ja, er is een Lidl in Olofström!). En heb er prachtige wandelingen gemaakt in het grote Halens natuurreservaat.

Op dag 1 ben ik er in geslaagd verloren te lopen maar ben wel per ongeluk terug op het juiste pad gekomen - wel in de omgekeerde richting als de bedoeling was. Mits wat extra kilometers heb ik toch heel de wandeling kunnen doen. De omgeving van Olofström is best wel heuvelachtig dus er waren een paar kuitenbijters bij. Aangezien ik niet in woorden kan uitleggen hoe mooi de natuur was volgen hieronder een paar foto's:

DONDERDAG

VRIJDAG

Niets is zo gezellig als samen in de file staan

Via internet luister ik regelmatig naar de radiozender Joe. En het is me opgevallen dat het file-probleem er in België niet op is verbeterd. Tegenwoordig worden ook alleen de files vermeld waar je langer dan 10 minuten in staat. Sommigen zijn wel 59 min lang (wel zeer specifiek allemaal). Het is om depressief van te worden.

Benjamin luistert in de auto ook naar Joe en bijna altijd is dat het moment dat de lijst van files wordt afgehaspeld. En dan is hij natuurlijk blij dat we in Zweden wonen en niet in het overvolle België. Want opportunist als we zijn (laten we ons ook eens op de voordelen van leven in Zweden concentreren), in de file staan is iets dat we niet missen. Als we naar Gent reizen en in Zaventem uit de luchthaven komen en de Brusselse ring oprijden is het meteen duidelijk dat de densiteit op de wegen een groot verschil is met Scandinavië.

Allez, toch een groot pluspunt, Zweden-Belgie 1-0
En nu de lente eraan komt kan het hier al helemaal niet meer stuk.

Wat kraakt daar in het struikgewas?

Omdat de winter in Zweden ellendig laaaaaang duurt, is elke zonnige dag een excuus om buiten een beetje verse lucht in te ademen en een straaltje zonlicht op te vangen.

Op iets meer dan een uurtje rijden, naar het Noorden in de buurt van Vännersborg (zeer vriendelijke naam want letterlijk betekend het Vriendenburcht), liggen de Hanne- en Hunneberg natuurreservaten. Er zouden veel elanden in het wild leven en de koning gaat er traditioneel 1 x per jaar jagen. Sinds 1351 zijn de jachtgronden eigendom van het koningshuis. Wat eigenlijk wel een goede zaak is voor de bescherming van de dieren, want ik heb zo'n vermoeden dat de Zweedse koning geen echte jachtfanaat is.

Vorig weekend had B een lang weekend en zijn we vrijdag naar Hunneberg gegaan voor een wandeling van 10 km. Daar hebben we iets langer over gedaan dan verwacht, want hier en daar was het best lastig om door de sneeuw te ploeteren. Met al het ijs en de sneeuw op de paden was het een en al kraken dat we deden, dus het 'wildleven' kon ons van ver horen afkomen, en op een eekhoorn na hebben we dus niet veel beweging gezien. Maar er waren enorm veel sporen in de sneeuw. Met onze beperkte kennis konden we die van elanden en vossen wel herkennen. Er leven ook herten en reeën. En volgens de website www.hunneberg.com zouden er ook bevers zijn.

De natuur was zeer mooi en op onze wandeling hebben we niet 1 andere wandelaar tegengekomen. Een groot voordeel van het lengen van de dagen is dat je je niet ongerust moet maken als je wandeling iets langer duurt, het is nu zeer klaar tot 19u, dus een uurtje extra wandelen moet niet in het donker gebeuren.

Aan het startpunt was een cafetaria die tot 16u open is. Naar Belgische normen een zeer vroeg sluitingsuur want ideaal is toch dat je na een wandeling nog een stuk taart of pannenkoek kan eten vooraleer je terug naar huis rijdt? Neen, dus. Gelukkig hadden we er voor onze wandeling een grote kom spinaziesoep met vers brood gegeten. En ik had nog een mueslikoekje in de rugzak, dus daar moesten we het dan maar mee doen.

Oude houthakkershutten

Elanden afdruk (links), Tina (rechts)

Hier en daar een hellingske

Elanden museum (gesloten)

Toch nog een eland gezien

Meneer Wolverine

Vorige week zag ik een Wolverine! En dan bedoel ik niet Jack Hughman uit de X-men film. 'Wolverine' is trouwens Engels voor Veelvraat - een niet al te flatterende naam voor het dier. Maar de naam heeft niets met zijn eetgedrag te maken. Het is een verbastering van het Noorse fjeldfross; 'bergkater' (fjell 'berg' en fross 'mannetjeskat').

Het was op een avond rond kwart voor 12. Benjamin was in China voor het werk en ik kon (weeral) niet slapen dus was ik opnieuw opgestaan om de was te doen (want wat doe je anders op dat uur van de nacht?). Daarvoor doe ik de lichten niet aan omdat het klaar genoeg is door de straatverlichting. Door het keukenraam zag ik op straat door de haag het hoofd van een dier. Eerst dacht ik nog aan Meneer Vos. Maar het zag er anders uit en ik kon het niet meteen plaatsen. Toen kwam het diertje in beweging - veel lomer dan een vos, eerder waggelend. Zijn lijf was dikker en hariger en zijn staart was korter en dikker. En zijn pootjes korter. Met een vecht met grote vlekken. De harige, dikkere nonkel van meneer Vos.

Blijkbaar hebben ze een redelijk groot territorium - vooral de mannetjes dan. Meer info kan je vinden op https://nl.wikipedia.org/wiki/Veelvraat_(zoogdier)

https://www.dailyscandinavian.com/scandinavian-wildlife/

Kan jag kommer mellan?

Een paar weken terug was ik voor de eerste keer dat we hier wonen gechoqueerd door de lompheid van een Zweed.

Ik had me net geïnstalleerd op een toestel in de gym en was de instellingen van het zitvlak aan het aanpassen toen een rood aangelopen Zweed met (Hitler)-snorretje me vroeg of hij 'ertussen' mocht komen. M.a.w. een toestel delen. De bedoeling is dat je van het toestel komt tussen 2 reeksen en de ander tijdens je rustperiode de oefening laat doen. Laat er iets duidelijk zijn: ik deel mijn toestel NIET met VREEMDEN. Alleen met Benjamin werk ik op hetzelfde toestel.

De vraag was des te lomper omdat 1) er massa's andere toestellen ter beschikking waren, 2) ik nog maar 20 seconden op het toestel zat en duidelijk niet aan het slapen was, 3) hij opdringerig en aandringend was, 4) ik niet vrijgezel ben en met rust wil gelaten worden!

Omdat ik totaal overvallen was door zijn vraag ben ik meteen van het toestel gestapt en iets anders gaan doen. Roeien. En aangezien ik super kwaad was - ook op mezelf omdat ik weer niet assertief genoeg was - heb ik een PR gebroken. Het scheelde niet veel of ik had het roeitoestel en mezelf erbij door de muur getrokken.

Benjamin heeft naar het schijnt (weet ik nu) ook al een paar keer die vraag gehad van anderen. Gelukkig alleen jonge gasten en meestal wanneer het zeer druk is en geen andere toestellen vrij zijn.

Het is maar weer eens bevestigd dat gymtoestellen niets voor mij zijn. Als je nu ook al niet meer tijdens je training op je gemak kan zijn...
Hopelijk is het snel wat warmer zodat ik weer meer buiten kan lopen.

Verhuizen.... weeral

Weeral een nieuwe maand waarin van alles staat te gebeuren. Onder andere - voor de verandering - nog eens een verhuis. Omdat Benjamin zijn contract met nog 2 jaar verlengd (juni 2018 tot juni 2020) en we een prachtige kans krijgen om het huis van een collega die naar China is verhuisd te huren, verhuizen we de 19e terug naar Lilleby. Deze keer naar Brottarvägen (straat).

We zijn allebei blij want we voelen ons niet echt thuis in het huis waar we nu wonen. Het is een gerenoveerd huis, maar toch duiken er hier en daar mankementen op en de lay-out is ook niet zo gezellig. De keuken en de living zijn niet open. Verwarming boven moet elektrisch gebeuren en dat kost een fortuin. Het bed is oncomfortabel, de frigo te klein en het huis is onderbemeubeld - om je een idee te geven: we gebruiken de tuinmeubels als zithoek.

Ons toekomstige 'nestje'

Ik heb een lijstje gemaakt van het aantal keren dat ik al ben verhuisd in mijn leven en nu zal het de 13e keer zijn. Gelukkig hebben we niet te veel spullen (prullen) en ga ik wekelijks naar het nieuwe adres (7,2 km van hier) om de planten water te geven. Elke keer laad ik de auto vol met spullen en zo heb ik toch al redelijk wat overgebracht.

Het voordeel van af en toe verhuizen is dat je ook elke keer een evaluatie kan maken: spullen 1) te houden 2) weg te geven aan vrienden 3) naar de kringwinkel brengen 4) weggooien.

Brrrrrr

De lente is nog lang niet in zicht. In tegendeel. De winter is nu pas goed op gang gekomen. We worden hier getroffen door een koudefront die je van je sokken blaast. Overdag is het nu -10 graden. Brrrr.

De voorspellingen voor de rest van de week zien er niet beter uit. Ik probeer zoveel mogelijk binnen te blijven maar af en toe moet ik er toch uit om met de fiets naar de winkel te gaan en dan doe ik mijn warmste Zweedse muts met oorflappen aan, 2 paar sjaals, dikke skiwanten, een paar truien en een legging onder mijn broek.

De Zweden die nu buiten komen om te wandelen hebben allemaal een skipak aan. Misschien moet ik mij dat ook eens aanschaffen....

Vad säger du?

Bijna elke keer dat ik in de kleedkamers van de gym ben en de gesprekken van de Zweedse dames hoor, komt de uitdrukking "Vad säger du?" [wa seejer duu?] eraan te pas. Echte elke keer. Het is komisch.

Letterlijk vertaald betekent het "Wat zeg je?" Maar het was me al opgevallen dat er meestal geen herhaling van de laatste zin van de gesprekspartner op volgde. Dus begon ik te denken... misschien heeft het ook een tweede betekenis?

Onlangs kwam het ter sprake toen ik op stap was met een Amerikaanse vriendin die al bijna 20 jaar in Zweden woont en met een Fin/Zweed is getrouwd. Blijkbaar kan het ook de betekenis hebben van "Wat zeg je nu?!" Dus vanaf nu is dat ons zinnetje wanneer we elkaar zien. Ze kan trouwens goed haken en gaat me binnenkort tijdens een hobbyavond leren breien.

Meneer Vos

Onlangs heb ik eindelijk een vos gezien! Het was op weg naar huis rond 23u. Benjamin was toen voor 2 weken in Indië en ik was naar een afscheidsfeestje geweest van vrienden die naar Nieuw-Zeeland zijn verhuisd.

Bij het inrijden van onze wijk heb je aan de linkerkant redelijk stijle rotsen, waar geen wandelpaden door lopen - ideaal territorium voor een vos dus. Hij (of zij, moeilijk te zeggen) was net de straat over gestoken om aan zijn wandelingetje tussen de huizen te beginnen. Ik stopte de auto om naar meneer Vos te kunnen kijken, hij stopte ook om naar mevrouw Van Landuyt te kijken - geen haast, keeping it cool. Na een tijdje is hij dan toch terug naar de kant van het bos gelopen en na een paar sprongetjes op de rotsen was hij weg. Hij stond er maar mager op.

Sinds kort probeer ik broodrestjes en pizzakorstjes te verzamelen om aan de vogeltjes te voeren. Want die hebben het lastig in dit koude weer en kunnen wel wat hulp gebruiken. Een paar dagen terug zat een dikke grijze langharige huiskat ook van de korstjes te eten. Na een paar meppen op de ruit en 'wegjaag-jargon' wist ik haar weg te krijgen. Benjamin was toen boven en wist niet wat er aan de hand was. Gelukkig kon ik hem ervan overtuigen dat ik ze nog allemaal op een rijtje heb.
Voorlopig toch nog. Maar ik kan niets garanderen.

Een beeld zegt meer....

Een paar foto's van de omgeving... koud maar mooi....

Let's stay home....

Alive but not kicking

Het is niet nodig om ons op te geven bij de dienst vermiste personen, we zijn er nog!

De afgelopen weken heeft B veelt gereisd, 2 weken Indië als onderdeel van zijn MBA opleiding en een paar dagen Gent voor het werk. Ik zal eerlijk bekennen dat de winter niet mijn lievelingsseizoen is. Maar de dagen worden nu eindelijk langer en we vangen ook af en toe een beetje zonlicht op.

Noemenswaardige dingen zijn er niet gebeurd. De hoogtepunten van de afgelopen weken zijn dat ik een puzzel van 3000 stukjes heb gemaakt en dat we een afhaalpizzeria in de beurt hebben herontdekt. Het leven in Zweden is niet spectaculair spannend.

Veel veranderd er niet. Behalve onze vergadertijden. Woensdagavond is naar donderdagavond verschoven en de zondagmiddag 13u is 18u geworden. Niet eenvoudig om 's avonds nog uit je huis te komen. Vooral niet in de donker en koude. We kijken al uit naar de lange zomerdagen!

Thailand - Zweden - België in 3 dagen

Ik ga een geheimpje verklappen - een slaapverwekkend geheimpje weliswaar: ik heb veel slaap nodig. Waar de doorsnee mens genoeg heeft aan 8u slaap kom ik net toe met 10u. Hou dit in gedachte wanneer ik je het volgende vertel.

Na 2 weken energie opdoen in de Thaise zon was het tijd om terug te keren naar onze verantwoordelijkheden onder de koude Europese zon - schone liedjes kunnen niet blijven duren. Dus vlogen we op zaterdag 23 december terug naar het Noorden (en Westen). Als er iets is waar ik een hekel aan heb dan zijn het lange vluchten en nog erger zijn lange vluchten als je niet kan slapen (deze keer zelfs niet na het nemen van een slaappil). Na een rit met de bus, uren wachten op de luchthaven en 12947 km vliegen konden we onze nieuwe Volvo S60 (25 km op de teller) wekken uit zijn comateuze slaap op de parking van de luchthaven. Rond 1u 's nachts lagen we in ons koud Zweeds bed - ik was toen al 24u (zittend) wakker dus de horizontale houding voelde hemels aan. Ondanks de koude - het was 10 graden in huis omdat de verwarming al 2 weken uit lag - kroop ik met 4 lagen pyjama's aan dicht tegen B en kon redelijk goed in slaap vallen.

Om 8u vond mijn wederhelft het welletjes, hij was wakker en klaar voor een nieuwe dag. Zijn klok liep nog steeds op Thaise tijd blijkbaar, die van mij stond nog in slaapstand en ik wilde op snooze drukken, maar dat stond niet op het schema. Neen, ons plan was om die dag naar België te rijden voor het 2de deel van ons 'verlof'. Maar eerst moest er nog gewinkeld worden (geen eten meer in huis) voor het ontbijt en voor de maaltijden onderweg. Voor ons vertrek was het ook nodig een kijkje te gaan nemen in ons volgende huis, waar we eind maart naartoe verhuizen - meer daarover een andere keer. Dus om een lang ochtendverhaal kort te maken, om 12u begonnen we aan de 1420 km lange rit naar Sleidinge.

Ik was eigenlijk al moe toen we vertrokken. Gelukkig was het 24 december en op Kerstavond was het verkeer redelijk en hadden we nergens files. Om 15u in de namiddag besloot de Zweedse zon - die zeer korte shiften draait tegenwoordig - dat het wegens de regen en rukwinden tijd was om het voor gezien te houden die dag. In totaal hebben we 13u en 20 minuten gereden, waarvan 10u en 20 minuten in het donker. Mijn biologische klok wist al lang niet meer of we nu in het Oosten of het Westen, dag of nacht, onder of boven, (welke planeet?) waren. Onze rit zag er zo uit:

1. Zweden: 3u rijden tot aan de grens in het laatste daglicht.
2. Denemarken: 3u rijden tot aan de grens, een paar lange bruggen over, pikkedonker, dus saai. Veel regen op het wegdek en rukwinden, gevaarlijk met hier en daar geslipte auto's in de gracht. Af en toe een sanitaire stop en van chauffeur wisselen. We eten om beurten in de passagiersstoel om geen tijd te verliezen.
3. Duitsland: 5u rijden tot aan de grens. Op veel plaatsen ongelimiteerde snelheid, maar vaak ook werken (60 en 80km/u). Weg van de kust dus minder rukwinden. Koffie drinken en nog eens koffie drinken.
4. Nederland: 1u rijden tot aan de grens, ik was toen al een zombie, dus veel weet ik er niet meer van. Vechten tegen de slaap en proberen onderwerpen voor gesprekken te vinden om B gezelschap te houden. Hoognodige pitstop wegens overstuurde darmen (geen koffie gewend in het midden dan de nacht)
5. Belgie: nog 1u rijden, ik ben de kilometers letterlijk aan het aftellen. Benjamin rijdt al uren. Hij heeft al een paar keer een tweede adem gevonden. Mijn kaars is al lang afgebrand en uit... heeft ze eigenlijk gebrand?

Om half 2 's nachts kwamen we aan in Sleidinge. Op 48u en een totale afstand van 14400 km had ik toen 7u geslapen. Gelukkig was het warm in ons huis omdat onze lieve vrienden Dimitri en Els de verwarming een paar dagen op voorhand waren gaan aanleggen. Ik ben rechtstreeks naar ons bed gegaan - het 3e al in evenveel dagen tijd. Ik had nog net de energie om een pyjama aan te doen. In het midden van de nacht werd ik gedesoriënteerd wakker en wist even niet waar ik was. 

Niet zo warm als Thailand, 

niet zo koud als Zweden.... 

we zullen in België zijn..... zzzzzzzz

Out of office

Na maanden aftellen is het zover! Vanavond om half 10 stijgen we op voor een lange vlucht naar Thailand. We gaan ons 2 weken koesteren in de warme Thaise zon (vitamine D!) en warme golven van de Andaman zee.

Ons hotel ligt aan Kamala strand:

En dat heeft een kleine boulevard met winkeltjes, terrasjes en massagesalons:

Ons hotel heet 'Sunprime Kamala beach' :

Veel groen

Zicht op de omliggende heuvels

Swimming in te pool!

Gezellige restaurants

En erna in de gym alles eraf lopen - geen straf met zo'n uitzicht!