Rain dear - Reindeer

It's rain, dear.

Beijing 8

Waar ik na heel lange tijd nog eens echt goesting naar had waren .... dumplings! In China hebben we er tonnen van gegeten en ik ben ze nooit beu geworden. Hoog tijd om nog eens te eten. Maar waar doe je dat in Zweden? Via een Italiaanse vriendin en foodie-freak kwamen we bij Beijing 8 terecht. Het is een keten die ook in Stockholm, Lyon en Parijs vestigingen heeft. En in Goteburg is de locatie in de Magasinsgatan in het gezellige centrum van de stad.

Op zondagmiddag hadden we er om 13u afgesproken met 2 vrienden die net terug zijn van 3 maanden vrijwilligerswerk op Bethel in Zuid-Afrika. We wilden wel eens hun verhalen horen, en wat is beter dan een goed gesprek samen met lekker eten?

Je kan kiezen tussen gestoomde en gebakken (mijn favoriet) dumplings. Omdat het de eerste keer was in Beijing 8 hebben we meteen een mix genomen van
- kip peanut
- beef chili & coriander (jammie, jammie)
- Seafood
- Vegetarisch

Alles was super lekker. Er was maar 1 nadeel .... ik kon er niet genoeg van krijgen en had met gemak nog een bakje opgekregen.

Het interieur was ook geslaagd. We waren even terug in Azië. Alhoewel het wel 1000 x hygiënischer was dan de  plaatsjes waar wij ooit noedels en dumplings zijn gaan eten.

http://www.beijing8.com

Winterslaap

Soms zou ik een winterslaap willen houden.

Kay Bojesen

De Deense Kay Bojesen (1886 - 1958) was zilversmid en ontwerper. Toen hij in 1919 vader werd kwam zijn interesse voor speelgoed weer tot leven. Hij dacht terug aan zijn eigen vader die houten speelgoedfiguurtjes voor hem maakte en zijn kinderen altijd had aangespoord creatief te zijn.

Dus ging hij zelf aan de slag met het ontwerpen van houten speelgoed. Zijn idee was simpel; het speelgoed moest rond en zacht zijn en aangenaam aanvoelen. Simpel en solide zijn en kinderen aanzetten om te spelen. De focus lag niet op detail maar op de perceptie vanuit de wereld van het kind. "De lijnen moeten lachen", vond Kay.

En hij heeft een aantal tijdloze, leuke ontwerpen gemaakt die tot op de dag van vandaag blijven aanspreken. Hij heeft ook het hobbelpaardje uitgevonden. Veel van zijn ontwerpen worden opnieuw geproduceerd - allemaal met de hand. Spijtig genoeg zijn de prijzen heel hoog. Je betaald gauw 150 euro voor 1 houten figuurtje. Dus de kans dat je je kinderen ermee laat spelen is wel heel klein. Zijn merk is design geworden.


http://www.kaybojesen-denmark.com

Walk the wall

Door onze tuin loopt een super fascinerende oude muur. En die loopt door in het bos achter ons huis. Nu wou ik wel eens weten hoe ver dat muurtje gaat. Dus ben ik op expeditie gegaan. Daarvoor had ik nodig; goede wandelschoenen/trailschoenen die niet in de modder blijven steken, een mooi zonnig herfstweertje, een lange broek en een Zweedse muts met pomponnetje. Met dat laatste moest ik wel opletten niet constant in de bomen te blijven hangen - dus bukken geblazen.

En ik kan zeggen, de muur loopt door en door en door. Ongelofelijk. Ik heb hem verschillende honderden meters door het bos gevolgd. Daarbij door struikgewas ploeterend, af en toe over de muur moeten klauteren, afdalen en klimmen. De muur heeft ook zijvertakkingen - of misschien is hij zelf wel een vertakking. Het netwerk van muurtjes is enorm indrukwekkend.

En dan schieten er vragen door mijn hoofd:
Zijn dit oude landmarkeringen? Hoe oud zijn de muren? Van waar komen de stenen? Wie heeft ze gestapeld? Op pure manskracht of zijn er werktuigen voor gebruikt? Hoe is het mogelijk dat de muurtjes zo goed bewaard zijn gebleven aangezien er zelfs geen mortel is gebruikt om de stenen aan elkaar te hechten. Hoe ver loopt dit muurtje nog door? Was het ook bedoeld om dieren tegen te houden? (vee binnen en roofdieren buiten) Zouden er oude voorwerpen begraven liggen onder de stenen, misschien op de kruispunten?

Zo'n wandeling door het bos neemt je terug mee in de tijd. Vooral als je nergens moderne tekenen van beschaving tegenkomt.

Ik heb niet naar de tijd gekeken - ik kon ook niet want ik had geen horloge aan. Ik heb 2 uren door het bos en de weiden gezworven en ben niet 1 mens tegengekomen. Heerlijk.
Ik heb nog altijd niet het eindpunt van de muur gevonden, dus de expeditie gaat verder. Ik houd jullie op de hoogte!

Meer foto's onder de rubriek "FOTO'S"

Korte dagen

Het is toch wel aanpassen. De kortere dagen. Het is nu 4 uur in de namiddag en buiten is het donker. Sinds 2 uur vanmiddag zijn de lichten aan want anders zie ik niet wat ik doe. In de Ikea heb ik een karlading theelichtjes gekocht en die komen vanaf de namiddag goed van pas.

Na het middageten heb je het gevoel dat de dag voorbij is en dat je je kan klaarmaken om te gaan slapen. Om 2 a 3 uur nog buiten komen vergt enorm veel energie omdat je lichaam denkt dat het al avond is.

Maar ik weet dat ik mezelf moet dwingen om buiten te komen. Zelfs als het regent en grijs is. Dus probeer ik voor de middag een wandeling te maken. En zo heb ik weer heel wat nieuwe wandelwegen in het bos leren kennen. Of ik neem mijn fiets voor kleine boodschappen in de supermarkt op 3 km van hier.

Naar de film

Gisteren zijn we nog eens naar de cinema geweest, dat was ook alweer enkele maanden geleden.

Nu wil het lukken dat er op Torslanda een lokale bioscoopzaal is. En dat wilden we wel eens verkennen. Ook geen gedoe met parking, want de bios is gevestigd in het cultureel centrum "Vingen" van Torslanda (waar ik naar de bibliotheek ga) en dat ligt aan de achterkant van supermarkt Ica Maxi.

Elke week speelt er een nieuwe film. En die wordt maximum 2 x vertoond. Dus je moet er wel snel bij zijn.

De voorstelling was wel vroeg - 19u. Dus toen B om 18u thuis kwam van zijn werk sprongen we meteen in de auto. We hadden op voorhand via internet onze tickets geboekt. Maar die blijven gereserveerd tot 3 kwartier voor de start van de film. Dus als je niet op tijd bent komen die plaatsen weer vrij. Omdat "Vingen" op ongeveer 7 min rijden van hier ligt waren we ruim op tijd en hadden zelfs tijd om nog snel een pizza te gaan eten. B koos de exotische Indiana, familieformaat voor ons beiden.  Met als combinatie: ananas, garnalen, pindanoten en curry. Niet echt een voltreffer, maar we waren gelukkig zeer hongerig. De pizza had het formaat van een ronde koffietafel, dus daar kon je inderdaad een familie mee voeden.

Een kwartier voor het begin van de voorstelling zochten we onze plaatsen op en de zaal vulde zich zeer snel en zeer ordelijk. Geen luidruchtige, opdringerige mensen. Geen opgefokte jonge tieners die met hun voeten op de stoelen liggen en met popcorn smijten. B en ik maakten deel uit van het jongere publiek.

Na een paar trailers voor nieuwe films begon de voorstelling meteen - en zonder onderbrekingen. Onze stoel was niet oncomfortabel maar je kan het toch niet vergelijken met een Kinepolis. Beenruimte was er ook niet echt. En na 2 uur was ons achterste redelijk stijf. Het was muisstil in de zaal. B had zelfs schrik om eens aan zijn neus te krabben, zei hij. Gelukkig was het niet te warm in de zaal. Ik had zelfs een koude neus.

Al bij al wel eens leuk om te doen. Vlak bij huis, dus kunnen we de drukte van de stad vermijden. En ook de zondag om 17u zijn er voorstellingen. Wat goed uitkomt voor ons.
Enig nadeel is dat er geen horeca is in of rond de cinema. Dus iets drinken na de film en een beetje napraten komt er niet aan te pas. Waarschijnlijk waren er daarom overwegend oudere mensen aanwezig. Het viel me op dat iedereen meteen naar huis ging en dat de meeste mensen zelfs te voet waren - dus die wonen op wandelafstand.

Fjällräven

Fjällräven (Poolvos) is een Zweedse firma gespecialiseerd in rugzakken en outdoor kledij. Het begon allemaal in 1950: 

Åke was padvinder en vond het heerlijk om buiten te zijn en lange wandeltochten te maken. Hij was echter helemaal niet happy met de rugzakken van die tijd die als oncomfortabele zakken tegen je onderrug aanhingen. In een tijdschrift had hij gelezen dat het gewicht hoog en dicht bij je rug moest liggen om zware lasten te kunnen dragen. Dat idee bleef in zijn gedachten 'hangen'. En toen hij in de bergen wilde gaan wandelen zette hij dat idee om naar de praktijk door zelf een rugzak te maken. Hij timmerde een houten rugzakframe in elkaar en naaide er een draagzak voor. Hij merkte direct het verschil. 

Voorlopig borg hij zijn unieke rugzak en zijn ideeën op, want zijn legerdienst wachtte.

Tien jaar later
Tijdens zijn dienst in het leger had hij gemerkt dat zelfs de elite-soldaten een gebrek hadden aan stevige, praktische rugzakken. Dus haalde hij zijn oude ideeën weer boven en startte een bedrijfje op in de kelder van het kleine appartementje van zijn ouders. Hij begon weer rugzakken te maken. Later kwamen er ook tenten bij.
Ondertussen is de firma uitgegroeid tot een Zweeds icoon. En ook buiten Zweden zijn de Fjällräven producten een succes.

Het 'Kanken' model is in meer dan 60 jaar niet veranderd

http://www.fjallraven.com

Monday morning blues...

Höst!

Het is herfst! Höst!
Mijn favoriete seizoen (op dit moment ;-)) Heerlijke warme kleurtjes. De bladeren sterven af maar doen dat op een indrukwekkende manier.
Een impressie (foto's genomen in onze achtertuin.):

Roestkleur, goud, geel

Meneer Specht

Hang on

Berken broers

Fairy fall

Ruisend riet

Fall in the valley

Meer foto's onder de tab "FOTOS"

Swedish Hasbeens

Ik heb altijd gedacht dat het dragen van houten klompen typisch Hollands was. Little did I know. Blijkbaar was dat in Zweden in de jaren '70 ook populair. En de mode keert altijd terug. Gouden tip: bewaar je kleren in een doos op de zolder - succes gegarandeerd voor de kleinkinders.

Een paar huismoeders hadden het idee de klompenstijl terug te brengen, maar dan iets hippers. Het begon met een idee en een kop koffie en ondertussen is de firma Swedish Hasbeens een enorm succes. Vooral sinds 2009 hebben ze een enorme groei meegemaakt.
De zool van elke schoen is van hout gemaakt. Maar of dat nu zo comfortabel is moet ik zelf nog eens uittesten. En discreet binnen komen als je te laat bent lijkt me ook uitgesloten.

http://www.swedishhasbeens.com

Dit vind ik een leuk modelletje

The Beartrail

Sommige mensen breien gestreepte kousen, bakken muffins, houden goudvissen of gaan 2,7 km wandelen. En dan zijn er anderen die een echtgenoot hebben die niet graag wandelt, maar liever (snel) loopt. De afstand mag niet te kort zijn (voor 5 km komen we niet buiten) en liefst met nog extra uitdagingen, zoals veel hoogtemeters en onverharde wegen (trail, dus vaak modder). En 't zou ook fijn zijn als 't vrouwke meekomt.

Pfff. Allez dan maar. Mijn eerste vraag wanneer hij ons voor een trail/jogging inschrijft is altijd "en wat is de kortste afstand?" In het geval van de Beartrail keuze uit 57 km, 39 km en 15 km. De beslissing is snel genomen. Mijn zus Shani en schoonbroer Pieter waren er ook bij. Pieter als loper en Shani als supporter (die moeten er ook zijn).

Om 10u vertrok B voor een jogging van 39km oftewel 3u en 56 min van zout zweet, sportdrank, glibberen in de modder en hartslag van in de 90%. En plezant dat dat is! Je moet zelf loper zijn om het te begrijpen.

Pieter en ik waren om 11u aan de beurt. Ik had op voorhand een gezwinde muziekcompilatie gemaakt. Gelukkig was de muziek rap, want ik was het niet. Na 6 km - ondertussen hadden Pieter en 3/4 van de lopers mij voorbijgelopen - dacht ik "waarom doe ik dit toch altijd? Ik doe dit eigenlijk niet graag".

Elke keer denk ik dat het beter zal gaan. En ga ik mee voor de gezelligheid en ook wel omdat ik weet dat het gezond is. Maar echt 'genieten' van het lopen zoals Benjamin doet tijdens een wedstrijd heb ik niet. Dat heb ik alleen tijdens sommige van mijn trainingen, op mijn eentje, zonder getest te worden. Ik weet dat ik beter zou lopen als ik meer tijd in mijn voorbereidingen zou steken, maar ik heb er de passie niet voor. Ik doe ook nog graag andere dingen. Zoals gestreepte sokken breien en muffins bakken.

http://bearsports.nl

De Voerstreek

Afgelopen weekend verbleven we in de Voerstreek. Een verborgen stukje Limburgs Vlaanderen dat als een appendix aan de provincie bengelt (het rode aanhangseltje rechts onderaan de rest van Limburg) . Om ernaartoe te rijden ga je een paar keer over de taalgrens: Vlaanderen, Wallonië en dan weer Vlaanderen. En het ligt als een koppig eiland tussen Nederland en Luik.
Maar een aangename verrassing en wel om twee redenen.

B&B Hof Van Vervoering
2 nachtjes in een B&B in eigen land is super leuk! We houden sowieso van de Limburgse gezelligheid en vriendelijkheid. Onze kamer lag op de bovenste verdieping van een gerenoveerd posthuis. Veerle is nu 3,5 jaar uitbaatster van de B&B en sinds de jaren 1600 de vierde eigenaar. Het gebouw is lang eigendom van de gemeente geweest en daarna jarenlang van dezelfde familie. En oase van rust en een royaal ontbijt waar we ons 2 keer aan te goed hebben gedaan. Vers fruitsap en smoothie, broodjes, croissants, vers fruit, kazen, nootjes, beleg, confituren, en zo kunnen we nog wel even doorgaan .....

http://www.hofvanvervoering.be/

The Beartrail
De eigenlijke reden waarom we in  de Voerstreek waren was om op zaterdag mee te doen aan een trailjogging. B 39 km ik een bescheiden 15 km. De bemodderde, bezweette details zijn voor morgen.

Two homes

Vorige week waren we weer even in ons Smurfenland. Dinsdagmiddag nog stond ik in mijn keuken in Lilleby mijn afwas te doen. 's Avonds kon ik hetzelfde doen maar dan in Sleidinge. De wereld is een dorp geworden.
Het is wel een speciaal gevoel om in 2 verschillende landen een 'thuis' te hebben. Ik voelde me een beetje een moviestar die van haar ene huis in Monaco naar haar andere in LA reist. Alhoewel ik niet denk dat die twee keer op dezelfde dag zelf de afwas doen. Die hebben daar personeel voor.

Maar voor 2,5 uurtjes had ik de woensdagochtend ook 'personeel' of volk in dienst. Samen met een tuinman heb ik de haag een kopje kleiner gemaakt. Van half 10 tot 12 samen gesnoeid en daarna (in de regen) de opkuis voor mij. Om half 4 zat het erop. De tuin is weer proper voor de winter.

Dus waar is thuis? Thuis is waar Benjamin is. En ik voel mij zowel in Zweden als in België thuis. Beiden hebben pluspunten en daar concentreer ik me op. En het is heel leuk om het beste van beiden te kunnen meemaken.