Trailrunning

Voor onze loopjes hebben we het Provinciaal domein het Leen moeten omruilen.... voor iets beters, hehe.
Iets ten zuidoosten buiten de stad ligt Skatas. Een groot natuurdomein met een aantal meertjes, heuveltjes, bomen, veel bomen en een oneindig netwerk van onverharde paden. En, oh ja, bomen. Het walhalla voor een loper.

Je kan kiezen uit lussen van 3,5 - 5 - 10 - 18 kilometer. En daar oneindige combinaties mee maken. Of als je een meer tegenkomt daar een extra toerke rond doen. Best pittige parcourtjes allemaal want het terrein is heel heuvelachtig. Ik heb de 10k gedaan. En welk kleur heeft deze route? Het meest verwarrende, onduidelijke kleur dat je in een bos kan gebruiken. Juist, groen. En dan ook nog half-vergane-verf-op-een-boom kleur groen. Dus ik heb uit mijn doppen moeten kijken om niet verloren te lopen. Stel je voor. Ik zie mij al bungelend aan een reddingshelikopter terug naar de start gevlogen worden. Dat zou pas een cool blogartikel zijn. Misschien voor volgende keer...

Maar mooi, mooi, mooi. Echt zalig om eens op een nieuw terrein te lopen. Heuveltje op, bochtje om en ineens een fonkelend meer, wiegend riet, slapende eenden (zelfs de eenden zijn kalm in Zweden). Elke kilometer van je parcours is aangegeven, dus dat is ook wel leuk. Het was lastig vanaf kilometer 8 en ik heb zelfs moeten wandelen op steile stukken omhoog. Mijn conditie is niet meer wat ze geweest is. Maar ik was wel fier dat ik niet verloren ben gelopen en de rode huisjes aan de start in mijn vizier zag komen.

En B, die had natuurlijk voor de 18k gekozen. Want 10k is (voor) groentjes. Nadat ik was aangekomen, mij had omgekleed in de wc en heerlijk had zitten zonnen in de auto begon ik mij toch wat ongerust te maken. 2u na onze start was nogal laat voor B. Nog een kwartier later zag ik hem de start naderen. Oeps, beetje mislopen. In totaal een afstand van 23k gedaan. Ja, niet evident om de juiste kleurtjes terug te vinden en te blijven volgen.
In de cafetaria storten we ons op koffie, sportdrank, tonijnwrap, bananen- en vanillecake. Er bestaat geen betere combinatie.

Eriksberg

Vrijdagavond hebben we een wandeling gemaakt in Eriksberg. Het is een gedeelte van de regio Hisingen in Goteburg. 'Eriksberg Mekaniska Verkstads AB' had hier een scheepswerf tot het failliet ging in 1979. Toevallig mijn geboortejaar, maar dat zal er wel niets mee te maken hebben. Meer dan een eeuw werd er hier aan scheepsbouw gedaan maar een crisis in 1970 maakte de industrie kapot.

Sinds het ineenstorten van de scheepswerven is de omgeving herbouwd in een moderne wijk. De voormalige machinegebouwen zijn gerenoveerd in een hotel met aanpalende conferentieruimte. Een kraan van 84 meter hoog - de Erikbergs kraan - is blijven staan als een herinnering aan de geschiedenis van het gebied. En die kan je van overal zien, dus echt wel een oriëntatiepunt in de stad.

Een groot grasgedeelte is nu volgebouwd met appartementen maar werd vroeger gebruikt om concerten van wereldklasse te houden (tot 1990): Michael Jackson (1988), U2 (1087) en de Rolling Stones en Madonna (1990).
Naar mijn bescheiden menig hadden ze de grasvlakte moeten houden want de appartementen zien er niet echt gezellig uit. Maar als je er woont heb je wel een fantastisch uitzicht op de haven (en ook op andere balkons van de buren).

Hieronder het uitzicht  op een deel van de haven vanop de heuvel

Inbreken voor dummies

Het vergt wel enige inspanning om van de 6e versnelling in België, ineens naar de 2de in Zweden te komen. Terwijl ik alle tijd van de wereld heb betrap ik mij er toch op dat ik nog steeds met lijstjes werk en mij heel de dag nuttig moet bezighouden want anders heb ik een ontevreden gevoel op het einde van de dag.
De maanden en weken voor de verhuis waren zo vol en druk. En nu zijn de hoogtepunten van mijn dag naar de winkel wandelen voor mayonaise en aardappelen, mijn boek uitlezen, 12 toertjes rond het voetbalplein lopen, een badje nemen, Zweeds studeren, mijn nagels lakken, koken en de Zweedse reclamefolders lezen - waar ik tot mijn groot genoegen heel veel van versta.

Gisteren was weer een dag van Murphy (ook een Zweed zeker?). Donderdagavond viel de elektriciteit uit. B gezocht en gezocht naar de oorzaak, alles afgelegd, maar de hoofdschakelaar bleef maar afspringen. Niets anders op te vinden dan te gaan slapen. Niet gemakkelijk als je oorsuizingen hebt van de stress en de pizza in de diepvries hoort ontdooien.

De volgende ochtend het nummer van de verhuurfirma gebeld. Na een uurtje stonden hier 2 elektriciens . De oorzaak was snel gevonden - modem doorgebrand. Waarschijnlijk te lang stilgelegen en nu met ons in overdrive gegaan zeker? "We brengen straks een andere" was de oplossing. "Maar ik ben niet heel de dag thuis", "Geen probleem, we hebben een sleutel." Ongelofelijk hoeveel mensen een sleutel hebben van dit appartement. 2 dagen geleden ruitenwassers over de vloer gehad en die konden ook al binnen.

Dus, ik op gemak mijn boodschapjes gedaan. Dwz, te voet naar Lidl, kopen wat ik kan dragen, verdelen over 2 zakken en sleur, sleur naar appartement. Daar aangekomen, sleutel in de deur, en.... aiai, de deur gaat niet open. Even een toelichting, je hebt normaal 3 sleutels nodig om hier binnen te kunnen, 1 voor de buitendeur en 2 voor 2 verschillende sloten op onze deur. Maar aangezien ik die 2 sloten een heel gedoe vond en ik geen 5kg rinkelend ijzer in mijn zak wil hebben als ik ga joggen, had ik de grootste sleutel van mijn bos gezwierd. Bad, bad, bad idea! Want de elektriciens hadden dat overduidelijk niet gedaan. Want die joggen niet tijdens hun uren.

Dus wat gedaan? Gelukkig had ik bananen in mijn boodschappenzakken en daar heb ik buiten in het zonnetje op het gemakje eentje van opgegeten. Al kauwend viel mijn oog op de tuinmeubelen en die kwamen goed van pas bij mijn idee om in ons eigen appartement in te breken. En dat ziet er als volgt uit:
- vouw tuinstoel open
- parkeer tussen de struiken onder raam dat een beetje openstaat
- probeer nonchalant op de stoel te kruipen (we willen ten slotte geen glurende overstuurde buren die de politie bellen)
- doe een poging om raam langs buiten verder open te trekken
- kom tot conclusie dat dat met geen mogelijkheid lukt
- geef je nederlaag toe en ga je banaan verder opeten

Hotel Ritz

En de rondleiding gaat verder...
De badkamer is nogal smalletjes,we kunnen er niet met 2 tegelijk in. Dus ben ik wel verplicht om langer in mijn bed te blijven liggen.

Toegegeven, ik sta niet mee op om 6u om boterhammekes te smeren. Ik heb de indruk dat de doorsnee Zweedse huisvrouw niet veel kookt, omdat ze ook mee gaat werken. Al B's collega's eten 's middags een diepvriesmaaltijd. Dus daar hebben we nu ook al een vriesvak mee vol gestoken. Eens in ons huis en bij aankomst van onze inboedel - waaronder ook Tuppperware potjes - kan ik hem huisbereide maaltijden beginnen meegeven.

En hieronder onze living. Spijtig genoeg geen DVD speler. En de internet verbinding is ook maar zozo. Ik kan niet echt zeggen dat ik hier op mijn gemak zit. Het thuis gevoel ontbreekt en ik kan niet echt zeggen aan wat dat ligt. Misschien aan de bestofte plastieken plantjes op de vensterbank.

Geluuuuukig kon ik mij lid maken van de bib, zelfs zonder personnummer. Rijbewijs was voldoende. Toevallig heb ik de bib ontdekt tijdens mijn eerste wandeling een paar dagen geleden. Of misschien niet toevallig, boeken trekken mij aan als magneten. De Engelse boekafdeling is genoeg om mij de komende 3 weken bezig te houden en er zijn ook muziek cd's en DVD's die we op B's pc kunnen afspelen. Hier naar een film kijken is al even erg als in België. Om de 10 minuten is er een reclameblok van 5 minuten.

Setting the right priorities

Ons appartement is 'serviced'. Ik had daar een verkeerd beeld van. Ik dacht/hoopte dat ons beddengoed om de week zou vervangen worden en onze handdoeken 2 keer per week met een poetsbeurt erbij. Maar dat is toch even anders.
Poetsen moet ik zelf doen. Wel moeilijk zonder doekjes en producten, dus dat waren een van de eerste zaken die ik hier moest aankopen : wc-eend, allesreiniger en extra vaatdoeken. Tot zover onze blitse avontuurlijke start.

In de keuken is 1 handdoek en 1 vaatdoek. Nu wil ik wel eens graag weten hoe ik daar 3 weken mee verder moet zonder een salmonella bacterie te kweken. Dus gisteren ben ik op zoek gegaan naar handdoeken en gevonden in een leuke winkel: http://www.chilli.se/

Er zijn wel 2 koffiezetapparaten. Het is duidelijk wat de prioriteiten zijn bij de Zweden: koffiedrinken en niet poetsen. Ik moet nog veel leren.

Ik denk dat de bedenker van de Minions ook Zweeds is.

Smash Boom Bang

We zijn nu 2 dagen in ons appartementje, hoog tijd om onze nieuwe/tijdelijke leefruimte met jullie te delen. Hieronder het hele gebouw. Er zijn 12 appartementen in ondergebracht. Het onze links op de foto - helemaal achteraan. Gelukkig op het eerste verdiep. De gang ruikt een beetje naar een muffe Oostenrijkse chalet.

De buurt is rustig, op 1 persoon na. En nu moet je eens 2 keer raden waar die woont.... Juist, boven ons. En wat is de hobby van deze medemens? Muffins bakken? Kanarievogeltjes kweken? Postzegels verzamelen? Bonsai boomkes snoeien? You wish! Drummen! Op een drumstel dus. Kloppen en bonken. En meppen en bangen. Gisterenavond tot laat, terwijl we om 10u al in ons bed lagen. Gelukkig waren we zo moe dat we al bij al nog snel in slaap zijn gevallen.

Berichtjes

Op vraag van jullie hoe je nu eigenlijk een berichtje kan nalaten:
- je moet eerst lid zijn van de blog. Je kan je lid maken onder de rubriek 'friendly faces', rechts bovenaan op deze blog
- om een berichtje na te laten moet je onderaan het artikel op 'geen opmerkingen' klikken, er gaat dan een venstertje open waar je je commentaar kan intypen.

Het is ook allemaal nieuw voor mij, maar we geraken er wel...

To the North!

Hej hej! Hier zijn we dan met een eerste berichtgeving vanuit Goteburg.

Gisteren was een MEGA drukke dag. In de loop van de dag heb ik verschillende keren een dipje gehad - een beetje zoals de "man met de hamer" tijdens het lopen. Maar B en ik hebben ons er samen doorgeslagen. En af en toe zijn de zekeringen ook wat doorgeslagen.

Kleine samenvatting:
4u45: BUZ BUZ BUZ! Wekker. Opstaan na een zeer rusteloze nacht waarbij we allebei verschillende keren wakker zijn geworden. Kleden, wassen, snel ontbijtje, afwassen, toiletgerief in valies gekieperd, ronde huis (ramen toe, stekkers uit, frigo af), 3 valiezen, rugzak en laptoptas in de auto geramd.

5u32: vertrek naar Volvo. Valiezen uit de auto en in de taxi. Auto geparkeerd en sleutels afgegeven aan de bewaking.

6u10: vertrek naar Zaventem met 13 anderen van Volvo. B en ik zitten zelfs niet naast elkaar. Romantisch zal de rit niet worden. Al vanaf Aalst file. Ik voel mijn stressmeter van oranje naar rood gaan. Het lijkt wel alsof we aan een eindeloze tocht door de twilight zone zijn begonnen.

7u37: Iedereen holderdebolder uit de mini bus. Knieën kunnen eindelijk gestrekt worden, ledematen komen los uit de foetushouding. Snel naar binnen. Aan een balie van SN brussels - waar we gelukkig niet moeten aanschuiven - kunnen we extra betalen voor onze 3de valies - foutje van ons boekingsagentschap in Londen - gewoon vergeten. Hup, naar de incheckbalie, waar we na 20 minuten aanschuiven vlot kunnen inchecken. We zijn ook snel door de douane. Dus is er nog tijd voor een wc bezoek en een koffie met broodje bij de Panos.

9u15: Boarden. En lap, we zitten weer niet bij elkaar. Niet echt tof om zo aan ons Zweeds avontuur te beginnen. Als we nu zouden crashen kunnen we zelfs elkaars handje niet vasthouden.

9u45: We stijgen op. Rustige vlucht waarbij ik een kwart van mijn boek uitlees (aanrader: Sporen in de woestijn - door Robyn Davidson. Onlangs verfilmd als "Tracks").

11u15: Landing Goteburg

11u45: Aaaaah, frisse lucht en een stevig briesje wanneer we buitenkomen. Peter - collega B - pikt ons op met onze vervangwagen. We laden in en rijden naar zijn huis om alles af te zetten. Erna naar Volvo om Peter af te zetten. B gaat gauw nog mee om zijn telefoon in orde te laten brengen.

14u: Snel een hapje bij een locale Chinees. Dat valt tegen, het eten is niet zo lekker en ligt op mijn maag.

15u: Afspraak op het kantoor van Human Entrance en samen te voet naar het kantoor van registratie om ons personnummer aan te vragen.

16u30: Naar telefonie winkel om een SIM kaartje voor een tijdelijk nummer voor mij.

17u30: Ophaling sleutels van ons tijdelijk appartement ad receptie van een hotel. Altijd leuk zo door het centrum van de stad tijdens spitsuur.

18u30: B zet mij af aan de Ica maxi (supermarkt) en gaat de valiezen ophalen bij Peter terwijl ik al een deel van de boodschappen doe. Ik slaag erin om de klantenkaart die ik aan de receptie ophaal te verliezen tegen dat ik aan de kassa ben. B gaat een nieuwe halen omdat ik mijn gezicht niet meer durf te laten zien. ' Heb jij daarstraks al een kaart komen halen?', vraagt ze aan B. 'Neen hoor, ik niet', antwoord hij in alle eerlijkheid.

20u: Aankomst appartementje (meer info hierover volgt nog). Boodschappen en valiezen uitgeladen. Spaghetti gekookt (mmm, verse groentjes) en natuurlijk ook opgegeten.

23u: Bedje in. We slapen als een baby.

Ik op het einde van de dag

0!

And of we go!

1

De zenuwkes bouwen op... Het begint stilletjesaan tot mij door te dringen.
Only one thing left to do.....

2, 1 - M & M dag

Gisteren was dus M day - Moving day. De dagen voor de verhuis werd de 'berg' alsmaar groter. "Nog rap dat en dit erbij steken". Of in bed liggen, aan iets denken en moeten opstaan om het erbij te gaan leggen, om de orde in het universum te herstellen.
Al bij al heb ik me goed kunnen beheersen om niet elk hebbedingetje mee te nemen. Na China heb ik mijn lessen geleerd. Veel minder kleren deze keer en op een paar kadertjes na, niets van decoratie. Ook maar 1 doos met keukengerief, zoals Tupperware bakvormen, mijn Victorinox messen en microgolfpotjes. De eli fiets gaat wel mee en is zelfs gedemonteerd - hopelijk geraakt hij aan de andere kant weer in elkaar.

M day moest moving day zijn maar is ook Murphy geworden. Om kwart na 9 kwam de ploeg - 2 mensen - aan, maar zonder lift. Dus niet te doen om de 2 grootste panelen van onze IR-cabine naar beneden te krijgen. Zeer frustrerend als je bedenkt dat we op voorhand foto's en afmetingen hebben doorgegeven en 700 keer om een lift hebben gevraagd.
Ik kon de meeste van onze kleren wel hangend inpakken - een van de beste uitvindingen ooit! Dan moet ik mij de eerste week na het uitpakken niet bezighouden met een strijkmarathon.

Ploeg 1 is om 11 uur naar een andere klant gegaan met een deel van onze spullen. Om half 3 kwam er een ploegje van 3 op en top Gentse jonge gasten met een lift aan - prijs de hemel! Speciale spoed interventie, opgetrommeld door hoofdbureau van de verhuisfirma - ergens heeft er toch iemand een steek laten vallen bij het behandelen van ons dossier. Op een uurtje was de lift gemonteerd, panelen naar beneden en lift weer gedemonteerd. Om half 4 waren die weg. Om 4u was ploeg 1 terug. Op nog geen 10 minuten waren panelen en overschot dozen ingeladen. Super content van die kerels, echt hun best gedaan, want hun werkdag is de vrijdag maar tot 3u. En hun andere klant was 40 km van hier. Dus veel omweg gedaan voor ons.

Ik ben blij dat heel de boel buiten is, weer iets van de baan. Tick in the box. Of in dit geval boxes and boxes and boxes and .....

Laatste werkdag

Gisteren was mijn laatste werkdag. De avond ervoor kon ik maar niet in slaap vallen en ik heb heel de nacht over het werk gedroomd. Ik was dus nog doodmoe toen de wekker afging.
Gelukkig helpt een fietstochtje naar River Woods altijd om mijn hoofd fris(ser) te krijgen.
Al bij al was het een goede dag, ik heb nog wat dingen kunnen afwerken/opruimen/ordenen, en uitgebreid afscheid genomen. En vooral dat is belangrijk om mentaal verder te kunnen. Een deurtje gaat toe een andere gaat open.
Van Olivier (den groten baas) kreeg ik een boeket bloemen;

En mijn lieve collega'tjes hadden een super leuk en origineel cadeau. En vooral heel persoonlijk. Een gepersonaliseerde doos met een klokje en 104 briefjes, eentje voor elke week van de 2 jaar dat we in het buitenland zijn. Hoe super lief is dat! En vanmorgen heb ik nog ontdekt dat er vele briefjes van 5 euro tussen zaten. Dus sloeberkes, als jullie dit lezen: super dikke merci!!!!

Aan de haak slaan

Ondanks de drukte heb ik toch ergens een uurtje gevonden om een praktische oplossing te maken voor het meenemen van mijn juweeltjes. Vereisten waren ; stevigheid, flexibiliteit en vooral compactheid.
En TADAAA, dit is het geworden, ideaal om op te rollen en in de valies te proppen;

Eigenlijk een vel donkerblauw vilt aan een kapstok. Is super gemakkelijk om gaatjes door te prikken. Oorbelletjes, pins en broches komen goed tot hun recht. And most importantly; there is room for more! :-)

Hoe word ik een Zweed?

5, 4, 3, 2, 1

Goed nieuws: B heeft zijn vlucht verlegd en komt donderdagavond naar huis zodat hij er vrijdag bij kan zijn. Oef, met 2 is beter dan alleen, zeker tijdens een verhuis....