Zwetende Zweden?

Gedurende alle uren op de loopband van de gym in de laatste 20 tal weken heb ik een raar biologisch fenomeen vastgesteld bij de Zweden..... Ze zweten niet wanneer ze lopen. Terwijl ik mijn eigen loopband en de rand van die naast mij volledig 'doop' met het zweet van mijn aanschijns, daalt er geen druppel neer bij mijn Zweedse medemensen. Het zal dan toch waar zijn dat de Vikings koelbloedig zijn. En ik ben een typisch Brabants trekpaardje zeker?

Waarschijnlijk heeft de duur en intensiteit van de trainingen er ook wel iets mee te maken. Maar toch, het is binnen zo warm dat ik al na 5 minuten zweet, altijd een handdoek nodig want anders zie ik op den duur niet meer uit mijn ogen van het zweet dat erin loopt en ik kan letterlijk mijn loopshirt uitwringen na een half uur lopen. Als ik een duurloop doe wissel ik na een uur zelfs van t-shirt. Spijtig genoeg kan ik dat niet met mijn loopbroek doen - daar zou wel heel veel souplesse en acrobatie voor nodig zijn, eigenschappen waar ik spijtig genoeg niet over beschik.

Samengevat, de Zweden sporten zich in de gym niet in het zweet. Om te illustreren hoe ongewoon dat is; ik heb kennis gemaakt met de enige Zweedse die zich wel uitslooft in onze gym. Karina. Ze sprak mij aan na een van mijn loopjes toen ik druipend van de loopband kwam. Misschien voelde ze aan dat ze een zeldzame verwante ziel heeft gevonden.

Shanghai amai amai

Benjamin is voor 2 weken naar China voor zijn MBA opleiding aan de univ . Het is zeker niet de eerste keer dat we voor zo'n periode van elkaar weg zijn. Maar psychologisch is het altijd iets lastiger wanneer hij naar China is wegens de afstand. Je bent in een noodgeval zomaar niet op 1, 2, 3 bij elkaar. En het is echt wel bijna de andere kant van de wereld.

Gelukkig voel ik mij niet snel eenzaam en kan mij altijd goed bezig houden. Ik verveel mij niet snel. Er zijn altijd wel dingen te doen: lopen, paardrijden, lezen, studeren, Netflix, knutselen, boodschappen, koken, wassen en strijken... Ik ben ook nog eens gezegend met een massa lieve vriendinnen om op terug te vallen.

Benjamin heeft elke dag een druk schema af te werken. Wegens het tijdsverschil van 6 uren hebben we niet zo'n breed tijdsframe om elkaar te contacteren. Maar we bellen elke dag met Whatsapp en sturen elkaar regelmatig foto's door. Zo sta je toch iets dichter bij mekaar. Shanghai valt in veel opzichten goed mee voor hem. Groener dan Chengdu, ook minder verkeer en mensen. De Chinese taal komt snel terug in zijn geest, zegt hij, en veel kleine dingetjes die hij al vergeten was. Zoals bvb het zwalpende wandelen (voor uw voeten lopen) van de Chinezen. Maar ook hun bescheidenheid en wil om te behagen. Ik voel toch niet meteen de drang om 2 jaar China nog eens te gaan herbeleven....

PS Morgen komt hij naar huis!

Einde van de winterslaap???

Hej vänner! (hallo vrienden)

We zijn er nog. Ik kom even 'piepen' uit de winterslaap. Veel spectaculairs is er niet te melden. De lente komt zeer langzaam op gang. Gele krokussen en paarse narcissen komen boven de grond en de bomen beginnen hier en daar nieuwe blaadjes en botjes te krijgen. Maar het is hier nog altijd koud. De t-shirts en shorten liggen nog achteraan in de kast. Je hebt nog steeds een muts en een sjaal en een dikke winterjas nodig als je buiten komt en ik moet zeggen dat dat nu toch wel begint door te wegen. Vooral de koude zeewind maakt dat ik mij als een schildpad in mijn jas wil wegtrekken. Als ik lang buiten ben krijg ik stijve schouders van ze heel de tijd (onbewust) op te trekken.

De dagen zijn al een tijdje aan het lengen en dat maakt veel goed. Je hebt tenminste nog energie om iets te doen na 4 u in de namiddag. Gelukkig hebben we een goed geïsoleerd huis met heel veel en hele grote ramen, dus als de zon schijnt is het binnen altijd heel warm en zonnig. Vaak hebben we dan een iets te positief idee van de temperatuur buiten, tot de koude wind ons om de oren slaat van zodra we een voet buiten de deur zetten.

We hebben nog 2 maanden te gaan in dit huis en ik ben van plan er met volle teugen van te genieten. Voorlopig hebben we nog geen zicht op een andere woning, maar je hoort het hier als daar verandering in komt.

Vi ses! (tot ziens)

#brusselsairlinestravel

Op Instagram heb ik een foto account onder de naam flickas_fika. Enkele weken geleden waren we op bezoek in België en toen heb ik een paar foto's van Gent op dit account gezet. Daar is eentje van in de smaak gevallen bij SN Brussels Airlines. Ze selecteerden me om mee te doen aan hun fotowedstrijd van April.

Spijtig genoeg niet gewonnen, maar wel tweede. Mijn foto zal volgende maand in de B.inspired brochure van SN Brussels te zien zijn. Je weet wel, het boekje dat in het vakje van de zetel voor je zit als je vliegt. Dat lijkt me wel leuk, want ik denk wel dat het door de handen van heel wat reizigers gaat.

Dit is de beruchte foto genomen van op de Sint Michielsbrug, toen we een zaterdag toerist hebben gespeeld in onze eigen stad. Volgens onze reisgids is het DE mooiste plek om een foto te nemen van Gent. En ze hebben blijkbaar gelijk.

Je hebt er zicht op het Oude Postgebouw, de Sint Niklaaskerk en het Belfort.

Vanaf 1 April vliegt deze foto voor een maand mee met alle SN vluchten. Voor het geval je geen vlucht geboekt hebt in die maand kan je het B.inspired tijdschrift ook digitaal bekijken via deze "link".

Weeral verhuizen

De familie die eigenaar is van het huis dat we huren komt terug naar huis - dus geen jaar verlenging voor hen. Op 1 juli willen ze terug in hun huis. Dus nu hebben we nog even tijd om op zoek te gaan naar een ander huurhuis. Best wel spannend weer.

En ook spijtig, want we wonen hier zo graag. Het is een mooi, groot praktisch huis. Met een bos als achtertuin en op 10 min fietsen van de rijschool en 5 km met de fiets van Volvo. En op 3 km van de gym, supermarkt en post.

De keren dat ik al verhuisd ben in mijn leven kan ik niet meer op 2 handen tellen. Dus eentje kan er nog wel bij zeker? We zijn van plan in deze buurt te blijven. Met ons budget hebben we hier een huis, waar je in het centrum slechts een klein appartement voor hebt. En het openbaar vervoer naar het centrum is snel en goed.

Wordt vervolgd...

Loopdieet

Tijdens ons bezoek in België ben ik bij de apotheker vitamine D pillen gaan halen - de strafste die ze hadden. Want de donkere, grijze Zweedse dagen eisen echt wel hun tol en ik wilde er eindelijk iets aan doen. Al na een paar dagen voelde ik het effect - beter, langer en dieper slapen en daardoor beter uitgerust zijn. Ik heb meer energie en ook minder eetlust of zin naar koffie. Ook magnesium neem ik nu alle dagen, maar dat is als ondersteuning van mijn 'loopdieet' en om spierstijfheid tegen te gaan.

Ik ben nu in week 8 van mijn marathonschema en dit is de eerste week dat ik wel degelijk vooruitgang voel. Mijn basissnelheid gaat omhoog en ik heb veel meer 'adem' wanneer ik sneller loop. Nu begin ik de runnershigh te voelen. Tijdens het lopen voel ik me heel goed en ook tussen de trainingen door heb ik meer energie. Gisteren liep ik 10 km in 57 min en 50 seconden. Er is nog werk aan de winkel om mijn halve marathon in Mei binnen de 2 uren te lopen, maar we gaan in de goede richting en voor het eerst heb ik hoop dat het me kan lukken.

Schema deze week is: Ma: 5k - Di: 10k - Do: 6k - Vrij: 1u crosstraining - Zat: 20k

Vette dinsdag

Vandaag is het Fettisdagen oftewel Vasten avond in het Nederlands. Vroeger volgens traditie de laatste avond om te feesten voor de Vasten periode. In Zweden de gelegenheid om je vol te proppen met Semla, oftewel zachte broodjes met kaneel (hoe kan het ook anders) opgevuld met slagroom. Vroeger werden ze in warme melk gesopt, maar nu worden ze gegeten in combinatie met een liter of 2 koffie.

Met alle respect voor de Zweedse 'lekkernijen' maar Benjamin en ik vonden er maar niets aan. Een Semla is algauw tussen de 350 en 400 kcal en de smaak is niet echt om over naar huis te schrijven.

Er komt ook zodanig veel slagroom vulling aan te pas dat het niet te best wordt ontvangen door de gevoelige darmen. Na mijn eerste (en laatste) semla moest ik naar de wc spurten *ik bespaar je de details*.

https://sweden.se/culture-traditions/the-semla-more-than-just-a-bun/

Met open mond

Fotokes nemen

Gisteren is mijn mond een paar keer open gevallen. Als je in de stoel van de tandarts zit voor een jaarlijkse check-up is het niet onbelangrijk je mond open te doen. Om te beginnen werden er foto's genomen van boven-en onder, linker- en rechterkant. Gelukkig weet ik nu wel met 100% zekerheid dat er geen gaatjes zijn en dat de inplant van de kroon van vorig jaar nog stevig verankerd zit in mijn tandwortel.

Reiniging

Blijkbaar was ook een reiniging nodig - whatte? Bij onze Gentse tandarts is dat nooit nodig geweest. Ik heb geen tandsteen of plak, dus waarom was dat dan nodig?  Maar als je daar met je mond open ligt en er 3 slangetjes in en uit je mond gaan is het moeilijk te protesteren want dat zou ongeveer zo klinken "euuh? waaaah eheherie ooooh iiienh?" (why necessary to clean?) En hoe zou dat in het Zweeds klinken? Daar begin ik zelfs niet aan.

Voor mij een aperitief'ke graag

Hoe dan ook, die 'reiniging' was pijnlijk en bloederig. We kunnen raketten naar de maan schieten en levensnoodzakelijke organen vervangen, maar van een tandartsbezoek een minder traumatische ervaring maken? Dat valt toch gemakkelijk op te lossen? Standaard een dosis lachgas voor het onderzoek aub! Of een halve fles Sauternes, dat zou ook al een stuk helpen.

Na 20 minuten foltering was het verdict 'doorverwijzing naar een tandhygiëne deskundige'. Een watte? Wat gaan ze nog allemaal uitvinden! Spijzen van de kas van een collega zeker?

De afrekening

Toen ik de rekening moest betalen viel mijn mond weer open. 1222 sek, oftewel 128 euro. En daar komt de ziekenkas al voor 900 sek tussen. Je kan je wel inbeelden dat ik eventjes niet goed was van de 'jaarlijkse controle'.

Het gedetailleerde factuur is ook te zot voor woorden. Hieronder een vertaling:

Basisonderzoek en diagnose - 975 sek
Ziektebehandeling van een implantaat - 600 sek
Röntgenonderzoek - 55 sek (een koopje)
Acuut of aanvullend onderzoek van enkele tand - 525 sek (is dat niet hetzelfde als het tweede?)
Totaal 2155 sek

Dus een gouden raad aan alle tandartsen in Belgie: kom naar Zweden en start hier een praktijk, goudmijn!

De zelfmoord fiets

Het was eventjes stil. Dat komt omdat er hier ook niet echt spectaculaire dingen gebeuren. Behalve de accidentele valpartijtjes met de zelfmoord-fiets (vanaf nu is dat zijn nieuwe naam). Vorige week was het weer mijn beurt. IJs en sneeuw, een steile helling en een fiets zonder spikes zijn de ideale combinatie om weer maar eens onderuit te gaan. Deze keer ben ik op mijn staartbeen gevallen en heb mijn linkerhand behoorlijk zeer gedaan. Toen ik op het ijs naar de hemel lag te staren dacht ik: 'hoe is dat nu toch mogelijk! Ik lig hier nu weer!'

Dat was donderdag op weg naar de manege, en ik moet dood zijn om niet naar de rijles te gaan. Dus ben ik na een aantal versufte seconden recht gekrabbeld en weer op de zelfmoordfiets gekropen (een ezel stoot zich geen 2 keer....). Gelukkig had ik tijdens het rijden geen last van mijn staartbeen. De dag erna had ik wel een zeer stijve nek (lichte whiplash?). Vrijdagavond had ik weer een rijles, die ik zonder problemen heb doorstaan.

Zaterdagochtend had ik een inhaalles. Die was bijzonder intensief en gegeven door een lerares die ik nog niet kende maar zeer dynamisch is en steeds feedback gaf. Stap, draf, wenden, rond de kegel, evenwicht, kuiten, hiel, volt, galop, vierkant maken rond 4 kegels... Niet te veel tijd verloren met opwarmen en gereden tot de laatste minuut. Op een gegeven moment dacht ik ' amai, is dat hier bijna gedaan of watte?!', en dat zal ik niet snel denken in een les want die zijn eerder altijd te kort. Maar ik was moe, stijf en mijn staartbeen deed toen wel degelijk pijn. Het paard waar ik op reed is de stoomlocomotief van de bende. Donelli galoppeert als een koe, BADA BOOM, BADA BOOM... Elegantie nul komma nul. Maar allez, we hebben het doorstaan.

Morgen reizen we naar België voor 6 dagen, dus friet met stoofvlees 'here we come'!

Vacan soleil Magazine

Gisterenavond kreeg ik het fantastische nieuws dat mijn blogartikelen voor Vacan soleil op het nieuwe digitale Vacan soleil Magazine zijn verschenen! Hoera! Ik was achteraf zo opgewonden en blij dat ik er niet van kon slapen.

Dus, zeker eens een kijkje nemen en misschien een korte reactie nalaten?
http://www.vacan soleil.be/nl/vacan soleil-magazine/

Schrijfkriebels

Het is nog lang geen lente en toch heb ik kriebels. De schrijfkriebels. Vandaag had ik enorm veel inspiratie en schreef een aantal artikels voor Fika Magazine die al een tijdje op mijn to-do-lijstje stonden. Niets heerlijker dan taken op een lijst doorschrappen.
Mijn laatste artikel voor FM is maandag verschenen en gaat over de Holmenkollenheuvel in Oslo. Na te lezen via deze Link naar FM.

Omdat de inspiratie daarna nog niet op was heb ik weer eens, voor de zoveelste keer, het manuscript van mijn boek over China geopend en een paar uurtjes verbeteringswerk gedaan. Ik blijf maar aanpassen. Hoog tijd om die knoop ook eens door te hakken.

Göteborgsvarvet

Göteborgs watte?!? Jawel, race, oftewel halve marathon. En niet zomaar de eerste de beste maar de grootste ter wereld. Er deden vorig jaar meer dan 64.000 lopers mee. Maar niet volgens de voor grote steden gebruikelijke chaotische allemaal-tegelijk-starten-massa-hysterie. De Varvet is geweldig goed georganiseerd. De hele dag door vertrekken er loopgroepjes, (in totaal 25) dus is er genoeg spreiding op de 21 kilometers en hoef je elkaar niet plat te lopen.

Het plan is dat ik mee loop. Ik ben in ieder geval volop aan het trainen en volg nu al een paar weken een loopschema. Een week telt meerdere trainingen: 3x kortere afstand, 1x een duurloop en 1x een crosstraining (in mijn geval kom ik gemakkelijk aan een uur crosstraining met al mijn fietsen en paardrijden). Elke week komen er meer kilometers bij. Ik ben niet bang voor de 21 kilometers want die heb ik al een paar keer in een wedstrijd gelopen. Maar ik zou de halve marathon graag lopen op 2 uren. We shall see...

http://www.goteborgsvarvet.se/en/goteborgsvarvet-half-marathon/

Black ice

Het stond deze week al in het Nieuwsblad: opgelet voor Black ice. Voor Benjamin kwam de waarschuwing een dag te laat want hij is de avond ervoor gevallen met de fiets door een ijsplek. Zo zie je maar dat ik niet de enige ben die af en toe eens met de fiets val, hij heeft het nu ook ervaren.

Black ice heeft een donkere kleur en zie je dus niet goed op asfalt. Motregen of mist bevriest bij aanraking met de koude grond en veranderd in gladde plekken. Mist en miezerige motregen hebben we hier genoeg de afgelopen weken. Het lijkt wel elke dag 'zombieweer'. De zeldzame momenten dat de lucht eens blauw is of de zon even te voelen is, koesteren we dan ook heel bewust. We mogen wel niet klagen van de temperaturen. Het is zelfs warmer dan in de rest van Europa. En sneeuw hebben we deze maand nog niet gehad. Laten we hopen op een vroege en lange lente....

http://www.nieuwsblad.be/blackice

Een indruk nalaten

Aan mijn lijstje van schade en verwondingen toegebracht door paarden ( gebeten 2 x en voet vertrapt 1 x) kan ik nu ook een schop toevoegen. Het hoort er allemaal bij zeker? Paarden blijven natuurlijk dieren - grote dieren - en zouden waarschijnlijk wel iets lievers doen dan amateurs op hun rug ronddragen.

De schop op mijn onderbeen was aan de binnenkant en net naast mijn scheenbeen, dus gelukkig geen breuk. Na een paar keer op en neer lopen in de gang van de stallen en een flink aantal traantjes en verbeten verwensingen richting boosdoener ben ik doorgegaan met het optuigen van mijn paard en het rijden zelf ging goed. Alleen deed het veel pijn toen ik er achteraf thuis ijs op legde, dus dat idee heb ik snel opgegeven. Een paar sessies in de IR cabine heeft veel meer deugd gedaan.

Tot nu toe ben ik nog niet van een paard gevallen. Laten we dat maar van het lijstje laten....

Zweedse eerlijkheid

Eerlijkheid is een kwaliteit die hier nog gewaardeerd en toegepast wordt. Over het algemeen zijn Zweden geen gehaaide, geslepen egoïsten die het onderste uit de kant willen halen. Het zijn eerder goede huisvaders met een vriendelijke dorpsmentaliteit.

Dat maakte Benjamin vorige week weer maar eens van dichtbij mee. Om de lunchen kan je als Volvo medewerker een lunch pre-pay kaart opladen. Er staat geen naam op de kaart, dus als je ze verliest ben je je geld kwijt. En dat was nu net wat Benjamin overkwam. Bij het thuis komen zat zijn kaart niet meer in zijn werkbroek. De volgende ochtend op de parking rondgekeken, nergens te vinden. Bye bye 530 SEK lunchgeld. Tot hij op zijn afdeling kwam en op het mededelingenbord de notitie vond dat een lunchkaart was gevonden en op te halen bij persoon x. Van een meevaller gesproken.

Ja, er zijn hier zeker nog eerlijke mensen te vinden.

Hartelijk dank