Radisson blue Riverside

We zijn nog altijd in de overgangsfase tussen twee huizen, dus het zigeunerleven gaat nog even verder. Gelukkig moeten we niet in een tent onder een brug slapen of in een illegaal geparkeerde caravan. Neen, we hebben de luxe om in een hotel te blijven. Alle dagen uitgebreid ontbijt en een fitness- en saunaruimte ter beschikking. Daar mag ik zeker niet over klagen.

Maar je moet leven uit je valies - die amper onder het bed past, want de Scandinavische hotelkamers staan nu niet echt bekend om hun overtollige ruimte. Privacy is ook een minpuntje, je weet niet wanneer de 'roomcleaning' zal langskomen, en de kans is groot dat het samenvalt met het moment dat je net op de wc zit of onder de douche staat. Dus op mijn gemak ben ik niet echt totdat dat achter de rug is. 

De buurt waar het hotel ligt - 'Lindholmen' - is enorm saai. Veel bistro's zijn alleen open voor een lunch en cafés zijn er ook niet in een straal van een paar kilometers. We hadden op voorhand gedacht dat we de ferry over de rivier zouden nemen naar het centrum, maar B is na een dag werken zo moe dat we er de energie niet meer voor hebben.

Het hotel heeft een gezellig dakterras met jacuzzi, maar we zijn hier in Zweden en de zomer is blijkbaar op vakantie in een ander deel van Europa. De graden komen niet boven de 18 en met bewolking is dat wat fris om op de 11e verdieping in de wind te zitten. Gelukkig had ik gisteren en vandaag wel een paar uurtjes zon en kon ik zelfs in t-shirt en short 'loungen'.

Morgen checken we uit en reizen door naar Helsingborg voor ons congres. Het zal een gepuzzel worden om onze valiezen weer in de auto te krijgen, die nog goed gevuld is met andere spullen, zoals picknicktassen (voor lunch congres), ons beddengoed en handdoeken, kleren en schoenen voor congres en een derde valies met alle spullen die ik de laatste dag van ons verblijf in Lilleby nog moest inpakken (klein huisraad, oplaadkabels, i-pads, schoenen, een laatste lading was die nog gestreken moet worden...). 

Gelukkig rijden we niet met een deux-chevaux'ke.

Naar Toscane met Vacansoleil! Deel 2

Zaterdag 17 Juni - Campiglia Marittima (C.M.)

In Toscane zijn de middeleeuwse dorpjes dik bezaaid. Omdat ze zo dicht bij elkaar liggen kan je er gemakkelijk een paar per dag bezoeken. Maar omdat het zo warm is ontwikkelden we een meer praktische strategie: elke dag op 't gemakje ontbijten, luieren, lezen, een ijsje eten, in de namiddag een lichte zelfgemaakte salade eten, nog wat meer luieren en lezen en ons tegen 17u klaar maken om een dorp te gaan verkennen. Tijd genoeg, want de avonden zijn lang en de Italianen zijn gewend aan laat tafelen. We passen ons graag aan!

Het eerste dorpje dat we ontdekken ligt op amper 11 kilometer van de camping. De weg ernaartoe is kronkelend en Campiglia Marittima ligt te fonkelen op de top van een heuvel. Ik kan het niet laten om Benjamin voor de zoveelste keer te doen stoppen voor het nemen van een foto van de omgeving.

Voor de winkeltjes of horeca moet je niet naar C.M., want die zijn er amper. Wel kan je via de smalle steegjes naar de ruïne van een burcht waar je beloond wordt met een panoramisch uitzicht op de omliggende heuvels en dalen.

              

 

              

 

Zondag 18 Juni - Suvereto

Tweede dorpje aan de beurt is Suvereto - op 16 km van de camping. Suvereto staat op de “I Borghi Piú belli d’Italia”, een lijst met de mooiste dorpjes van Italië. Het ligt net als Campiglia Marittima op een wijnroute. En dat is onmiskenbaar duidelijk. Achter elke bocht kom je een nieuwe wijngaard of wijndomein tegen en de wijnwinkels zijn ook niet te tellen. Een heel mooi landschap om door te rijden. Cipressen lijnen de opritten naar villa's af en de zilverkleurige olijfbomen en frisgroene druivenranken koesteren zich in de zon.

Suvereto is super gezellig en het is heerlijk de middeleeuwse straatjes te verkennen. Je weet nooit wat je achter de volgende hoek kan verwachten. We doen mooie ontdekkingen. Vooral de kloostergang van St. Franciscus (1288) maakt veel indruk op me. Dit verborgen juweeltje kan zonder problemen dienen als filmsetting voor de sequel van 'De naam van de roos' (een film gebaseerd op het boek van de Italiaanse schrijver Umberto Eco).

kloostergang van St. Franciscus

                 

 

Uitzicht vanuit Suvereto

Naar Toscane met Vacansoleil! Deel 1

San Vincenzo

Donderdag 15 Juni

Na een korte vlucht van Gothenburg naar Pisa komen we aan in het zonnige Italië! Al vanop de parking waar we de huurwagen afhalen valt het me op hoe lekker de planten en bloemen hier ruiken! Heerlijke geuren die mijn neus strelen, het zal een terugkerend fenomeen worden gedurende heel de vakantie die ik er graag bij neem.

Met ons Fiat'je tuffen we naar San Vincenzo, het dorp naast de camping. Omdat we een geweldige honger hebben bestellen we er onze eerste (en zeker niet laatste) pizza en die heeft het formaat van een ronde bijzettafel! Met zicht op de blauwe zee smaakt die overheerlijk.

Via een lange mooie laan komen we aan de receptie van camping Park Albatros waar we gelukkig niet te lang moeten wachten om in te checken. We kunnen ook handdoeken en beddengoed huren, wat handig is na onze vlucht. Met de auto rijden we tot aan onze Waikiki stacaravan waar we blij zijn met de airconditioning die staat te blazen en de extra slaapkamers (3 in totaal) waar we gauw onze spullen neerzetten. Alles ziet er prima uit. De microgolfoven zal van pas komen en we zetten alvast ijsblokjes in de diepvriezer.

We gaan nog even terug naar San Vincenzo voor een aantal boodschappen in de Coop (veel water en frisdranken!). Als die allemaal zijn uitgepakt trakteren we onszelf op een drankje die we op het houten terras van de stacaravan vlot naar binnen laten glijden. De vakantie kan beginnen!

Vrijdag 16 Juni

Camping Albatros

Dag 1 van de vakantie begint meestal met een wandelingetje naar de campingwinkel voor een lekker vers broodje. Een confituur'tje uit de streek en wat vers fruit past er goed bij! Na ons ontbijtje en een beetje lezen gaan we naar de fietsenverhuur want de camping is best groot en onze stacaravan ligt op een behoorlijke afstand van de winkel en zwembaden. We nemen 2 fietsen voor de week en dat is een wijze beslissing, want we zullen er nog veel gebruik van maken op en buiten de camping.

Het is heerlijk luieren aan de stacaravan. De prachtige bomen op de camping geven verkoeling en het tsjirpen van de cicaden boven ons hoofd maken het Zuiderse vakantiegevoel compleet. Na een paar uurtjes fietsen we naar de Plazza van de camping voor 1 van de beste afhaal ijsjes die ik ooit al gegeten heb. De Italianen weten hoe ze gelato moeten maken.

Het ijsje is spijtig genoeg veel te snel op. Dus zoeken we een andere verkoeling en rijden met de fiets uit de camping. Aan de overkant van de straat parkeren we onze fiets en lopen een klein eindje te voet door het natuurpark van Rimigliano naar de zee. Er is geen natuurlijke zonwering op het strand en we hebben geen parasol dus heel lang houden we het niet uit op het hete strand. Maar het blauwe heldere water is een heerlijke verkoeling!

Rond 17u is het nog steeds super warm, maar we hebben wel eens zin om onze beentjes te strekken en lopen een tiental kilometer. Erna is de zwembroek snel gevonden en haasten ons naar het zwembad waar we nog een half uurtje kunnen plonsen. Spijtig genoeg sluit het waterpark al om 19u, wat bij 30 graden toch wat vroeg is.

We sluiten de avond af op het gezellige Plazza waar (elke avond) live muziek speelt en de heerlijkste cocktails aan redelijke prijzen worden geserveerd. Zalig, onder de warme sterrenhemel met indrukwekkende Parasol dennen boven ons hoofd.

Camping Albatros

Laan naar de camping

Plazza van de camping

Het Olympische zwembad van de camping

Naar Toscane met Vacansoleil! Proloog

La Bella Italia heeft zijn naam alle eer aangedaan. Toscane stond al enkele jaren op mijn verlanglijstje en dankzij Vacansoleil was het afgelopen maand dan eindelijk zover! 10 heerlijke dagen in het zacht glooiende landschap van het veelzijdige Toscane. In alle opzichten is onze vakantie beter meegevallen dan ik had gedacht.

De natuur is echt zo prachtig als de promotionele vakantiefolders beloven. Het ijs is echt het beste ter wereld. Het klimaat is zacht en de botanische geuren zoet. Op bijna elke heuvel ligt een perfect bewaard gebleven dorp die je terug katapulteert naar de Middeleeuwen.

Verwacht je de komende dagen aan een reisverslag waarin ik je meeneem naar enkele van de leukste plaatsjes in West-, Zuid- en Centraal Toscane.

"Gustoso e godere!!!"
(smakelijk en geniet)

Hyperkinetische eekhoorn deel 2

Phew... het inpakken en ophalen van onze spullen is achter de rug. Van 8 tot 11u heb ik onze 2 Zweedse verhuizers meegeholpen (hyperkinetische eekhoorn deel 2). En ze wisten van aanpakken - altijd leuk om met mensen samen te werken die weten wat ze doen. Thomas was het brein en deed al het papierwerk, meer dan 50 dozen, alstublieft! Waar komt al dat gerief vandaan? En Stefan was de brute kracht, amai, die moet op het einde van de dag niet meer naar de gym gaan. 2 dozen tegelijk achteraan tegen zijn rug, hopla en we zijn ermee weg.

Nogmaals, we hebben teveel spullen. Op 2 jaar is er toch weeral veel bijgekomen. Een mooi grootmoederservies van een Zweedse vriendin, een paar Zweedse spulletjes zoals Dala paardjes en Scandinavisch design Broste Copenhagen en House Doctor mokken, bordjes en schoteltjes....We hebben deze keer ook redelijk veel voeding en drank te verhuizen. En massa's douchegels en shampoo's and so on and so on....

Mijn taak het komende jaar is heel onze inboedel halveren!

Ik zal na onze verhuis (op maandag 17 Juli) beginnen met de flessen sterke drank (graptje) die door onze verhuizers met "VIP" op de doos zijn gemarkeerd (ook een graptje - denk ik).

Hyperkinetische eekhoorn

Onze reis in Toscane zit er alweer op. Ik doe mijn best om zo snel mogelijk een verslagje en foto's op de blog te zetten.

Momenteel ben ik met andere dingen bezig. Ik zit tot over mijn oren tussen de inpakdozen en Ikea zakken. Vrijdagochtend 8u komt de verhuisfirma al onze spullen ophalen om voor bijna 2,5 weken te stockeren, tot we in ons nieuw huis kunnen. Dus we leven weer eventjes als zigeuners uit onze valiezen.

Je zou denken dat ik ondertussen de verhuisprocedures al goed onder de knie heb. Maar er komt toch weer veel bij kijken. Frigo leeg, diepvries leeg, al het papierwerk, het afzeggen van voorzieningen en overal adreswijziging laten weten. Alle keuken- en kleerkasten en commodes leegmaken en uitwassen, idem voor de badkamermeubels, de wasmachine en droogkast overuren laten doen. Garage uitkuisen en poort afwassen, het gras een laatste keer afrijden en recent onkruid uittrekken. Schoenen poetsen, versleten kleren naar de kledingcontainer, het terras borstelen. Kaders en foto's van de muren, lederen zetel uitwassen de stoffen zetel stofzuigen. Ik loop rond als een kip zonder kop en heb amper de tijd om naar de wc te gaan.

Ik lijk op een eekhoorn die hyperkinetisch van het ene naar het andere springt en dan weer wordt afgeleid door iets anders. Ik ben bvb met iets in de studeerkamer bezig, leg iets weg in de keuken, hoor dat een wasprogramma gedaan is en ben op den duur buiten op het terras schoenen aan het poetsen.... Maar we geraken er wel.

Gelukkig moet ik de ruiten niet meer kuisen of de vloeren dweilen, dat wordt gedaan door een professionele kuisploeg. En dan te bedenken dat ik een echtgenoot heb die zegt "allez, zoveel werk is dat toch niet, inpakken."

Blessed are the ignorant.....

Rotsschildering uit het Bronzen tijdperk

Ik had er al verschillende keren over gelezen en afbeeldingen over gezien; de rotsschildering van Tumlehed. Tumle-watte? Hoor ik je denken.

Tumlehed is een dorp op een paar kilometer van hier. Het ligt aan de zee en er loopt een natuurreservaat door waar we vaak joggen. En er zijn ook speciale tekens op de rotsen terug te vinden die uit het Bronzen tijdperk zouden dateren (1500-500 VC). Tot gisteren heb ik de rotsschildering nooit kunnen vinden. Het wordt op geen enkele manier aangegeven - met een informatiebord ofzo - en als er iets in overvloed is in deze omgeving dan zijn het wel rotsen. Die dan ook nog eens overgroeid zijn met bomen en struiken, dus begin maar te zoeken.

In onze zoektocht naar een huis kwam ik voor een huisbezichtiging in de Hällmålningsvägen terecht. Hällmålning betekent rotsschildering. En in die straat had ik al veel gelopen op weg naar de zee. Dus ben ik meer beginnen letten op de omgeving en het viel me op dat er een paar uitgesleten padjes tussen de struiken in het bos verdwenen. De avonturier in mij is gek op on-ontdekte padjes en omdat het gisteren zo'n mooie dag was heb ik er een paar verkend. En ja hoor, na een rotsklimpartijt'je kwam ik opeens aan de befaamde wand! In heel Zweden zijn er zo maar 9 schilderingen teruggevonden.

Er is natuurlijk veel speculatie over de betekenis van de figuren. Een hert met zeer groot gewei, vissen en golven zijn te herkennen. Maar een aantal andere tekens zijn niet duidelijk. Mij lijken het instructies voor (water)wegen. Alsof er aanwijzingen worden gegeven voor het vinden van goede vis- en jaaglocaties. Een soort voorloper van de wegatlas.

Benjamin heeft dan weer het geweldige on-romantische idee dat een paar Viking kinderen gewoon voor de lol hebben gekliederd op de rots. Dan waren het in ieder geval heel 'straffe' wasco krijtjes' die ze gebruikt hebben.

6 Juni Sweden's Nationale feestdag

De details rond de betekenis en oorsprong van de Zweedse Nationale dag kan je nalezen op https://sweden.se/culture-traditions/national-day/

Wat ik hier wel even wou delen is onderstaande traditionele outfit gemaakt van 5 Ikea zakken. Want wat is er nu Zweedser dan dat?

Knopen doorhakken

Oef, de beslissing is genomen. We hebben een huis gevonden! In Hällsvik, vlak bij de zee. Een grote supermarkt, winkels, gym en een busknooppunt liggen op slecht 3km afstand. En dat is van groot belang in de wintermaanden! Zodat ik met mijn fiets toch nog ergens geraak. Mijn rijschool blijft ook op fietsafstand (5,5km).

De eigenaars Anders en Jessica zijn super lieve mensen en het klikte meteen. Ze hebben ook dezelfde interesses als wij (joggen, watersport, natuur...). Hun huis is volledig gerenoveerd en in de stijl die we graag zien. Op de koop toe mogen we hun vakantiehuis in Lysekil met kajaks en windsurfgerief gebruiken. Dus het wordt een mooie Zweedse zomer!

Huizenjacht

En de huizenjacht gaat nog steeds verder. Tot vandaag begon het meer en meer te lijken op de jacht naar een zeldzame sneeuwpanter. Via het agentschap dat ons aan een woonst zou moeten helpen hebben we slechts 3 huizen gaan bekijken (waarvan eentje dan ook nog door mij gevonden op internet en bij hen onder de aandacht geschoven).

Gelukkig is er dit verlengd weekend wat schot in de zaak gekomen. Onze huisbazin Karin is vanuit de USA in actie geschoten voor ons en heeft een advertentie op het lokaal buurtbewonersforum van Torslanda geplaatst. Daar hebben we al verschillende reacties op gekregen en vanmiddag zijn we naar een huis gaan kijken op 200 meter van hier. Het boterde niet meteen met de huisbaas. Hij wist ons budget via Karin en probeerde het onderste uit de kast te halen. Gelukkig stond zijn huis ons meer aan dan hem en dat is uiteindelijk het belangrijkste. We hoeven niet met hem samen te wonen hé.

Laat ons hopen dat we dit hoofdstuk snel kunnen afsluiten want de tijd begint nu wel te korten... Tegen 15 Juni moeten we iets gevonden hebben want dan gaan we 10 dagen naar Toscane. En eind Juni moeten we uit dit huis. Spannend!

What goes up must come down

We zijn de dag na de halve marathon. Ondertussen hebben we al veel gegeten en gedronken (water) en goed geslapen, want het was nodig de batterijtjes weer op te laden.

Na weken van kwakkelweer en een aantal dagen regen en grijze mist was het gisteren ineens schitterend lenteweer - ietsje te warm en te veel zon om optimaal te kunnen lopen. De sfeer zat er in Göteborg goed in en een gratis tram bracht ons in de buurt van Slottskogen park, waar we zeker niet de enigen waren. Twintig minuten voor de start moesten we ons nog een weg banen naar de Volvo startgroep die wel voor de helft uit Chinezen leek te bestaan. Er was ook een Gentse delegatie van 15 lopers en een fotograaf waar we toevallig middenin stonden bij het aanschuiven. Wel leuk om opeens Vlaams te horen.

Na een opwarmingssessie, aangegeven door 3 fitnesscoaches, en flink aan meegedaan door heel de startgroep, begon de race. De Volvo pacers stonden op de eerste rij en het duurde een paar minuten voor we die hadden ingehaald. Eigenlijk heb ik vanaf het begin te hard gelopen om bij hen te geraken. De eerste kilometers gingen goed en ik dacht 'als ik me zo blijf voelen ga ik mijn doel halen!'. Het tempo van 10,6 km/u voelde trager aan dan tijdens mijn trainingen. Maar dan... na een 5 tal kilometers (mijn tijd 27 min 38 sec) de eerste brug waar we over moesten en dat was toch wel even naar adem happen. Gelukkig kwam erna de afdaling *because what goes up must come down* en toen kon ik weer wat adem halen.

Om de 2km was er waterbevoorrading en Benjamin bleef heel de wedstrijd in de weer om mijn flesje bij te vullen en mij dan te komen aanreiken zodat ik steeds kon blijven lopen en geen tijd verloor. Mijn neus zal heel de wedstijd dicht dus naast water aangeven had ik ook regelmatig een zakdoek nodig - ik heb Benjamin zeker zijn bezigheid geven.

Rond kilometer 10 begon ik het lastig te krijgen. Ik voelde me oververhit en tussen de lopers door je weg zoeken kostte ook veel energie. Ik liep toen nog steeds goed op schema. 55 min 37 sec. Rond kilometer 12 moest ik iets trager lopen waardoor de pacers voor de 2 u langzaam op ons begonnen uit te lopen 'daar gaat mijn tijd' dacht ik. Rond kilometer 14 moesten we brug 2 over en ik voelde me zo duizelig dat ik me had voorgenomen op de brug te wandelen, maar toen ik eraan kwam was de helling nog net te doen en ben ik toch langzaam naar boven gelopen. Boven op de brug kon ik de blauwe vlaggetjes van de Volvo pacers nog zien. De helling naar beneden was zalig en duurde lang en toen heb ik me gewoon naar beneden laten gaan. In de afdeling passeerde ik kilometerpunt 15 aan 1u en 25 minuten en 24 seconden. Maar een paar seconden boven mijn droomtijd.

Göteborg is geen vlakke stad. Integendeel, nogal heuvelachtig en dat heb ik gisteren zeer goed ondervonden. De kilometers tussen 15 en 20 waren het lastigste en toen heb ik heel wat trager moeten lopen. Er stonden enorm veel supporters langs de weg. Vooral Avenyn - de hoofdstraat die loopt van de haven tot aan het Kunstmuseum was langs beide zijden volgepropt met toeschouwers. Veel heb ik er niet van kunnen genieten want ik liep ondertussen op een soort automatische piloot en hoopte alleen maar dat ik niet zou flauwvallen. Tussen km 19 en 20 heb ik zelfs eventjes moeten wandelen.

De laatste kilometer in Slottskogen was eindeloos en natuurlijk zat er ook nog een heuveltje bij. Na elke bocht dacht ik dat we er bijna waren, maar neen dus. Op de een of andere manier kon ik toch nog dat beetje energie vinden om te versnellen, ik wou er gewoon vanaf zijn. Finish op 2u 5 min en 17 seconden. Mijn PB tot nu toe. Een banaan, Kexkoekje en wat sportdrank smaakten heerlijk. De 2u zal niet voor deze maand zijn, maar ik geef de moed niet op! Ik ben blij samen met Benjamin een halve marathon gelopen te hebben en het was een leuke ervaring (op het bijna-van-mijn-stokje-gaan na dan). Gisteren was zeker niet mijn laatste halve marathon. Wanneer de volgende eraan komt, lees je later!

PS Foto's van je genomen al lopend zijn nooit flatterend, want de zwaartekracht is niet direct je beste vriend en haalt rare truken uit met je vetmassa's. Dus van alle foto's van me genomen is de bovenste de minst schokkende.

Göteborgs varvet

Zaterdag is het zover, Göteborg's halve marathon. Na maanden van training is de dag bijna aangebroken. Alleen al eraan denken maakt mij super zenuwachtig - een zeer doeltreffend laxeermiddel. Onze buurvrouw heeft ons haar loopnummer gegeven omdat ze niet zal meedoen. Dwz dat Benjamin en ik nu toch samen gaan lopen in de Volvo startgroep en ik voor een paar uren omgedoopt word tot Maria Hedlund. Er zijn pacers voor tijden van 1.50, 2.00 en 2.10. Ik denk dat ik ergens rond een tijd van 2.05 zal eindigen maar ik zal alles doen wat ik kan om 2.00 te lopen.

De afstand is niet het probleem, ik heb in mijn trainingen 25 km gelopen, maar het is de snelheid van 10,6 km/u volhouden. Ik ben ook een trage starter. Op mijn duurlopen kom ik meestal rond 8km in mijn ritme.

De Varvet is super goed georganiseerd met om de 2 km water en sportdrankbevoorrading en elke km is gemarkeerd. Een van de voordelen van samen lopen met Benjamin is dat hij onze snelheid en tijd in de gaten kan houden dan hoef ik me daar ook al niet druk over de maken, want ik kijk liever naar de weg voor mij dan op mijn horloge.

Ik heb alles gedaan wat ik kon om mij voor te bereiden, maniakaal mijn loopschema gevolgd, het parcours bestudeerd, mijn meest comfortabele loopkleren uitgekozen... En nu is het deze week nog een kwestie van rusten en niet meer lopen. Wat zeer raar is en mij wat zenuwachtig maakt. Stel dat mijn conditie erop achteruit gaat. Alhoewel ik met mijn verstand wel weet dat rust nu nodig is om zaterdag goed te presteren.

Als je mijn uitslag wil weten kan je achteraf altijd eens kijken op
http://goteborgsvarvet.r.mikatiming.de/2016/?lang=EN&pid=startlist
Maar dan wel op de naam Maria Hedlund (naam van de buurvrouw).

Zwetende Zweden?

Gedurende alle uren op de loopband van de gym in de laatste 20 tal weken heb ik een raar biologisch fenomeen vastgesteld bij de Zweden..... Ze zweten niet wanneer ze lopen. Terwijl ik mijn eigen loopband en de rand van die naast mij volledig 'doop' met het zweet van mijn aanschijns, daalt er geen druppel neer bij mijn Zweedse medemensen. Het zal dan toch waar zijn dat de Vikings koelbloedig zijn. En ik ben een typisch Brabants trekpaardje zeker?

Waarschijnlijk heeft de duur en intensiteit van de trainingen er ook wel iets mee te maken. Maar toch, het is binnen zo warm dat ik al na 5 minuten zweet, altijd een handdoek nodig want anders zie ik op den duur niet meer uit mijn ogen van het zweet dat erin loopt en ik kan letterlijk mijn loopshirt uitwringen na een half uur lopen. Als ik een duurloop doe wissel ik na een uur zelfs van t-shirt. Spijtig genoeg kan ik dat niet met mijn loopbroek doen - daar zou wel heel veel souplesse en acrobatie voor nodig zijn, eigenschappen waar ik spijtig genoeg niet over beschik.

Samengevat, de Zweden sporten zich in de gym niet in het zweet. Om te illustreren hoe ongewoon dat is; ik heb kennis gemaakt met de enige Zweedse die zich wel uitslooft in onze gym. Karina. Ze sprak mij aan na een van mijn loopjes toen ik druipend van de loopband kwam. Misschien voelde ze aan dat ze een zeldzame verwante ziel heeft gevonden.

Shanghai amai amai

Benjamin is voor 2 weken naar China voor zijn MBA opleiding aan de univ . Het is zeker niet de eerste keer dat we voor zo'n periode van elkaar weg zijn. Maar psychologisch is het altijd iets lastiger wanneer hij naar China is wegens de afstand. Je bent in een noodgeval zomaar niet op 1, 2, 3 bij elkaar. En het is echt wel bijna de andere kant van de wereld.

Gelukkig voel ik mij niet snel eenzaam en kan mij altijd goed bezig houden. Ik verveel mij niet snel. Er zijn altijd wel dingen te doen: lopen, paardrijden, lezen, studeren, Netflix, knutselen, boodschappen, koken, wassen en strijken... Ik ben ook nog eens gezegend met een massa lieve vriendinnen om op terug te vallen.

Benjamin heeft elke dag een druk schema af te werken. Wegens het tijdsverschil van 6 uren hebben we niet zo'n breed tijdsframe om elkaar te contacteren. Maar we bellen elke dag met Whatsapp en sturen elkaar regelmatig foto's door. Zo sta je toch iets dichter bij mekaar. Shanghai valt in veel opzichten goed mee voor hem. Groener dan Chengdu, ook minder verkeer en mensen. De Chinese taal komt snel terug in zijn geest, zegt hij, en veel kleine dingetjes die hij al vergeten was. Zoals bvb het zwalpende wandelen (voor uw voeten lopen) van de Chinezen. Maar ook hun bescheidenheid en wil om te behagen. Ik voel toch niet meteen de drang om 2 jaar China nog eens te gaan herbeleven....

PS Morgen komt hij naar huis!

Einde van de winterslaap???

Hej vänner! (hallo vrienden)

We zijn er nog. Ik kom even 'piepen' uit de winterslaap. Veel spectaculairs is er niet te melden. De lente komt zeer langzaam op gang. Gele krokussen en paarse narcissen komen boven de grond en de bomen beginnen hier en daar nieuwe blaadjes en botjes te krijgen. Maar het is hier nog altijd koud. De t-shirts en shorten liggen nog achteraan in de kast. Je hebt nog steeds een muts en een sjaal en een dikke winterjas nodig als je buiten komt en ik moet zeggen dat dat nu toch wel begint door te wegen. Vooral de koude zeewind maakt dat ik mij als een schildpad in mijn jas wil wegtrekken. Als ik lang buiten ben krijg ik stijve schouders van ze heel de tijd (onbewust) op te trekken.

De dagen zijn al een tijdje aan het lengen en dat maakt veel goed. Je hebt tenminste nog energie om iets te doen na 4 u in de namiddag. Gelukkig hebben we een goed geïsoleerd huis met heel veel en hele grote ramen, dus als de zon schijnt is het binnen altijd heel warm en zonnig. Vaak hebben we dan een iets te positief idee van de temperatuur buiten, tot de koude wind ons om de oren slaat van zodra we een voet buiten de deur zetten.

We hebben nog 2 maanden te gaan in dit huis en ik ben van plan er met volle teugen van te genieten. Voorlopig hebben we nog geen zicht op een andere woning, maar je hoort het hier als daar verandering in komt.

Vi ses! (tot ziens)